Ümit Zeynep Kayabaş

Sır Ve Kum

2007-04-30T21:48:00.000+03:00

-biliyorum, uyanıktı kum ve sır

Kadın ellerinde doğan idamlık ipler
sarar Yusuf’a kuyuları. Asılır nikahı yarım
kalan gelinler İntihar çığlığına
–ezberimde- maksut kumdan bir beşik / minyatür
adım atsan geri döner sana araf
dursan, cinlerin düğün alayında yitirirsin sesini/
sır’dan bir mum yokladı seni
kaleme ant içen kum, yol verdi rüzgara
lanetlendi rüyada göl adandı göle bakir sırlar
tutuldu dilin mürekkebi. Mizana ağır gelen celladın,
durmadan saydığın parmakların
yürüdü, göğün şahitliğine /

sisten bir gömlek gece, şiir gece ve sisin içinde…
Uyudu deniz kabuklarında sır.
koyların, kumların, jurnalın, umutların şehrinde;
yalnızlığa ulanan bir ada boş bir oda /
titrek bir nabız sarıldı ceviz yaprağından çıkan dumana.
Bakışlarındaki hüzme ilham ve sır,
tül perdeyi tutuşturan
iki ayna arası tekil isim
gölgenin duvağını çekiştiren kül,
yeniden seslendi sis’e
sis; benden / senden bir cüz

tuvalin zehrinde sardunya kokusu
dervişin terkisindeki su,
ökçenle inatlaşan yol noktadan da gergin
direndi -Um sessizliği.
Kaç küskün dalga saydın;
kumlarla ağlamaklı, kumlarla sarmaş dolaş, kumlarla sırdaş
akasyayı saran rayiha,
eğdi başını cümleye
gemi var hiçliği silen,
emir var toprağı dirilten
-um direnişine sarılan cesetten tel örgüler
cesetten eldivenler.
gece, sessizlik ve sandukada soluklanan parmak izi..
sevgiden bir yansıma avuç içinde yatan,
alnını öpen çizgi bedenime
uzak bir ateş iliklendi yakama
Dolunay, kaptı kıyametin ağzından sırrı
uyanıktı / kum ve sır
-sustum!

Parmağında Güz

2007-03-17T21:56:00.000+02:00

-üzgünüm- benden habersiz değil parmak uçlarım.

Yarılan göğsün suretinde vurur ayın şavkı,
aynada ağarır saçlar hilal olur yüreğin sessizliği,
işlenir soluğu acı olan bir cana.
Her taşında boşluk, yorgunluk, karanlık.
İlk ilmek saralı bir nasıra /
penceremde yüzü gülmeyen bir bahçe
çınlatır bütün efsanelerin kulağını
hangi kumaştan yol açtıysan yüreğe
içinde birbirine küsmüş renkler
yol uzun küfe sancılı!

Altın levhayı çürüten karanlık
düğümlenir mağara duvarlarına.
Sessizlik cila olup parlar her köşede
elediğimiz şıkların inadına Şahmeran
yarasa memelerini kanatan düş sarkacında.
Parmağına dar gelen yüzük asılır rüyana…
belli -bilge kişinin -vefa şerbetini içmediği,
bilmediği tadı uzatamaz konuğuna oysa ki
yeminlerin attığı düğümü katık yapmıştık ruha
minik bir serçenin titreyen
bakışlarına intihar, sessizlik.

Şimdi parmağında güz
geri dön kavmine sağır bir direniş tohum,
vuslata açan. Kirpiklerinde söyleşir toprak ve tohum,
cemalin yedi veren akrep zehir / gül diken der,
dağ dinlemez yıkılır dağ bir cezbenin
hatırasıyla, parmak uçlarım habersiz değil
benden mişli geçmiş zamanların
öznesine gömülmeden dur dedin.
Dur dedin günlerin en sıkılgan anlarını bilmeden.

Zaman geri dönmeyen dilenci.
Zaman geri dönmesini bilmeyen sevgili.
Sorgula sessizliği uzansın artık yol
yeniden bize dertleşelim acıyı yutan sessizlikle .

Bizim Külliye / 31

Sahibinin Koruduğu İsim(ler)

2007-03-17T21:13:00.000+02:00

Heybesinde taşıdığı vedayı beklenmedik zamanlarda emirinin önüne seren mürekkep; isimdir kaleme. Kaleme de sır(dır) mürekkep. Ne kalem onsuz yapar ne de mürekkep kalemsiz. iki ayrı damar birleşir bir bütün olur. O bütün; birdir, tekdir, candır, şifadır, hazandır Yunus’un terkisinde de sadâkattir, sevgidir, sevgilidir…

Kalem emir kuludur ki sır küpü diye yâd edilir. Deryada kaptandır, zindanda meşale… Ruhun eşi, yüreğin aşıdır. Ve emire ilk itaat eden sultandır, yardır… Kalem amadır, sen göz olursun ona.Yüreğini paylaşırsan o da nefes olur sana. Ve dil; üçüncü bir şahıs ki sorularla cevapların harmanlandığı mekanda kavrulunca; çukur bir kaba birikir kamburlu kabuslar. Ter rehberdir, göz kapaklarında ağırlaşan harfler de esirdir dil altına. Pas tadı buruk bir acıyla gererken ruhu, isim aynadan izler gülün intiharını. Özenle yerleşirler zaman aralığına öyle bir albümü doldurur ki isim; göz aşina, dil aşina, ruh aşina.

Hayat duvarları nemi hissedince önce avuç içlerin garipser seni. Sabır yeniden isimlenir. Tevekkül dilden düşmeyince gönül semasına yağar isimler… Kalem gururla taşıdığı ismin kervanıyla önce çölden geçer. Güneş harareti sunar billur bir kasede. Kervan içtikçe ismi; hararet daha da şiddetlenir ve yüreğe akar inci taneleri … Hardır / nardır dökülür tane tane …
*** *
H.z Adem tövbe demişti yüreğini yakıp kavuran o hikmete. Pişmanlık duygusu kabardıkça kabarmıştı göğsünde. Aşkının karşısında düştüğü durum yaralamıştı ruhunu. Öyle candan tövbe ediyordu ki arz titriyordu. Tövbe ismiyle zümrüt gibi işlenmişti Adem yüreklere ki insan; arzın beşiğinde isyan çukurunda sallandıkça dil ve yürek sahibini hatırlayıp tövbe edecekti. Tövbeyle uslanacaktı nefis…

Gel, gel, ne olursan ol yine gel, İster kafir, ister mecusi, ister puta tapan ol yine gel, Bizim dergahımız, umitsizlik dergahı değildir, Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel... H.z Mevlana Ne büyük saadet o!

Hangi kelime yan yana gelse küçülür o ihtişam karşısında. O ilk insan! o mübarek çehre! O beden! Arzda kirlenmeden / cennet adlı mekana konuk, cennetin ilk ağırladığı isim olmuştu. (yasakların rengi daha parlak / yasaklar coşkulara gebe / ki yasaktan türedi insanlık)

*Hz Musa asa demişti avuç içlerini, sarıp sarmalayana. Asa ismi Kızıl denize deyince; küfür yıkanıp öyle çerçevelenmişti ibret nazargahına. Hikmet burcu birbirine katmıştı dönenceleri …
Firavun ilahlık davasında, gurur dağ gibi büyümüştü ve sonu kefenin de çıplak bıraktığı beden! İman ziya(dır) / parladıkça boyna asılmıştı teslimiyet tespihi… Firavun ismi küfrün ateşi /esfeli safilin! Usta taze kalmalıydı ki bu isim; tövbe yumağı sarılsın an be an kıyamete kadar…

*Hz İbrahim aşk demişti vücudunu yakmayan ateşe. Ateş ismi; imansızlık çölünde kavurup unutulmaz kılmıştı nemrutu. O nefis ki kin ve nefretini kusuyordu. Yükselince alevler atıldı ateşe İbrahim. Şimdi üzerinde gülden bir hırka / doldu gül kokusuyla. Ya İbrahim makamın hayırlı olsun / gül koklayan seni bulsun…. Küffar şaşkın… İbret albümüne yerleşti isim. Açıldıkça bu sayfalar ruh kendini izleyecek ayna(lar) dan
* Hz Süleyman ilham demişti Seba melikesi Belkıs ın eteğini toplatan saraya. Rüzgar ve cinler emrine verilen o insan; gönül zenginliğini saraya nakşetmiş o incelikle Belkıs imanla şereflenmişti. Dillere destan o isim; gafil olan yüreklere nehir, çağlayan, deniz, derya! Bu çemberden geçmeli / ibret merdiveninde bu insan için yürümeli... Hz Süleyman’ın imanı, aşkı lisandı diğer alemlere / kaldırdı Hak aradan perdeyi. Gece ve gündüz aynı sahnede / Süleyman’ın gözlerinde. Titredi alem onun sözleriyle…

*Hz Nuh imtihan demişti yaşadığı her ânâ. Kavmine âhı, tedirgin etmişti Nuh’u. İkinci bir dirilişin kilit ismiydi / hikmete işaretti. Nuh tedirgindi ya on sekiz bin alemin sahibini kırdıysa bedduası / bu yük ağırdı. Nuh hakka kavmiyle sığınandı. Dilin ucuna geldikçe ah; uzak kılacaktı insanlık bu kelimeden. İradeye bilenecekti nefis… Her şeyden bir çift almıştı yanına / gemi hikmet penceresiydi. Nuh Hakkın izindeydi. Koptu tufan / suda yürüdü Nuh / kavmi ve gemisi!

*Hz isa teslimiyet demişti o sırra. Tablo hazırdı. Çarmıha gerilecek bir sevgili. Zulüm küfre katık ve ibret kumaşına işlenen o isim ki hakkın rahmetiyle semalara yıldız gönüllerde güneş… İman kapısını ardına kadar açtı ki hakkı dileyen bu dergaha yüzünü sürsün diye! *Hz Meryem iffet demişti taşıdığı ruha / ıslanmıştı iftira yağmurunda ne zamanki konuştu Hz İsa kucağında / pak oldu Meryem müşriklerin dilinde. O mübarek isim nakşoldu ibret beldesine. İman ışığı yakılır bu iffet abidesi doldukça testiye … Rahmanın rahmeti ne çok genişti Meryem hamileydi / o kadınların en seçkiniydi Bunaldı da yardımına hak yetişti…

*Hz Muhammed(s.a.v) sabır demişti lügat manası alçak olan bu aleme. Onun hürmetine halk edilmişti alem … Bir işaretiyle ay ikiye bölünmüş doğar doğmaz bembeyaz kundağında ümmetinin ismini zikretmiş… Aldığı her nefese şükretmişti / hep zikredeydi Ümmetinin günahı için haktan rahmet dileyendi O peygamber / yüce yaratanın cemalini seyri temaşa eyledi Yükselmesinde hiçbir hudut olmayan o insan gönüllere Hakkın nuruyla işaretlendi Mübarek dişi kırılan, ebu leheb in ağır sözlerine sabrını kalkan yapan, alemlere rahmet olarak inen; o yüceler yücesi bir de aşk demişti aldığı her nefese. Aşk ipiyle işlenmişti müminin kalbine.

Ne mübarek isim o isim / nurla süslenmiş o isim / hakla anılmış o isim… Daha alem hak edilmeden nuru onu beklemiş / bütün dilde aynı zikir (şefaat ey Allah’ın habibi) Güllerle süslendi adı / nurdan giydi tacı. Ona kuruldu aşıkların meclisi / cemali için yandı, kavruldu gönüller… Zayıfladıkça iman akar bu isimden çağlayanlar yüreğe…

İsim cam’dır kırmaya kalktığın. Ah’tır üzerine attığın. Can ve ten kasesinde ibrete bilediğin ismin nefesi / nefes sana. Elinde isimden bir harita / kaybolursan; içinde sen / içinde hikmet. Elmas avuç içinde büyürken nefsin eğilir isme. O lezzeti bulamazsın hiçbir kapıda. İsmin dergahında dilenen bir yolcusun sen. İsmin lütfuyla sunulur aşk hazinesi / çiledir, imtihandır dervişin kesesi. Gül ile yama yapılır can elbisesi/ dil unutur kendini / hikmet nazarı kaplar seni. Hak yad edilen isimler hürmetine aşkını eksik eylemesin yüreklerden / hürmetlerine af buyursun bu acizleri.Yüz sürdük kapına/ niyazımız sana / pak olan isim hürmetine /boş çevirme kulunu…

Somuncu Baba / 77

(...)

2007-01-28T20:12:00.000+02:00

-Çamurdan oyuncak yapan çocukların heyecanlı yüzlerine sakladım düş defterimi. Küçücük avuçlarda oyalandıktan sonra tekrar uykuya dalan toprağın; sadeliğine gömdüm bütün ekleri. Önce kırılma noktalarını ezberledim. işaretler koydum karanlığın tonuna. Bir daha birbirine karışmayacaktı ses. Gürültü kulaklarımı tırmalayacak, düğümler kendiliğinden çözülecek ve sisten bir kumaşı dokumayacaktı gözlerim. Gözlerim imzaladığı depremleri hatırlamayacaktı bile. Islak kirpiklere de dokunmayacaktı ellerim. Düş defterimde mayalanan kelimeler daha ne kadar pişecekse demeyecektim Saymayacaktım beklenmedik sürprizleri. Demir parmaklıklarla süslenmiş boş evlerin hatırası diyerek notlar düşmeyecektim. Rahat bir nefesin ne manaya geldiğini yazmak öyle hoş ki. Harflerin tek tek saçlarını okşayıp onlarla kendi lisanlarıyla konuşmak ve anlaşmak bir başka boyut olsa gerek

- ki gözlerimde anlamsız bir ağırlık var benden ötede gözlerim. Evet o ağrı hatırımda kalmış. Güçlükle araladım gözlerimi yine başladığım yerdeydim yine labirentin içine kilitlenmiştim soğuktu etraf. Dilimde gün boyu rüyanın tadı olacaktı… Yazılmakta olan şiirim üşümeye başlamıştı bile… Ressamın dalgınlığı fırça izinden belli.Biri tuvale kusuyor diğeri şiire. Şair un ufak etmiş kelimeleri imge deryasında kayboldukça kelepçe vurmuş diline ki (… )

Aynadaki görüntüde kendini zor seçen bir yüz. Gökyüzüyle alışverişini kesen ışığı hafızadan silen, hep karanlığı düşünen , karanlığa soluyan, karanlıklara pencereyi açan ve zamirleri birbirine karıştıran el. Yorgunluğun kendine özgü diliyle hep ötesini resmeden, yoruldukça katılaşan, yoruldukça boğulan, fırça izlerinde dinlenen sen. Senden bir adım önde olan yine sen. Karmaşık cümlelerin öznelerinde oyalanan boş bir sayfada yine sen. Ve ‘o’ eksik bir cümle (de)… demir kapıların yeminleri / mum(ların) birbirine diken masalda gizlenir.

Yüklendikçe kelimelere nefesine yetişmesi zorlaşıyor. Acıların uzayan saçlarına kıvrılıp düşünüyor. Bir adım ötede iyice küçülmüş gözleri, gözleri bütün görüntüleri birbirine karıştırıyor. Uykuya diklenmeye öyle alışmış ki ezberlediği bu sahneden de nefret etmiyor değil, bütün fizik kurallarını çiğneyerek zamana asılmak oldukça hoş. Bir dairenin içinde kayboluş gibi… Hangi vakit durgun olacağı belli olmayan hislerin hüsran kökünde demlenmesini izliyor. Bu seyir halini tartıyor. Zihnide her şey öyle çok karışık ki / bir müddet sonar hayal geliyor yanına gözlerini elleriyle kapatıyor- çık artık bu hapsolduğun kafesten diye sesleniyor. Kanatları renk renk, bakışları oldukça ısrarlı ve direnecek gücü olmadığı için hayalin elini tutuyor çok şükür şimdi gözleri kapalı.

Kendisiyle didişmesini bitiremiyor bir türlü. İrdelediği şey oysa ki çözümlenmeyecek olan. Bu kadar ısrar niye ki hayal ruhunu esir alıyor. Şimdi onunla küçük bir gezintide. Kırılmaya hazır cam gibi bu yolculuk. Dokunmak istemiyor derinlik denen şeye - hep sığ köşeleri inşa etmeyi istiyor. Neden yüzüne gömülü onca şey bilmiyor. Karanlık çıktığı seferden sırdaş oluyor

örtü dediğin nefes / bileğe güç dediğin his, hangi haritada? Kaybolmak istiyorum, dirilişi unutup, kaybolmak(çıkmaz sokakların bütün köşelerini ezberledim ne ışık beni anladı ne ben onu. Adımlar birbirinden habersiz bütün sokaklar toz rüzgar yine bencil) ki mümkün olmayan destur bu.

Anlamsızlığı eliyorum gök de benden yana. Sarpa sarıyor hayal onu uzaklaştırıyorum kendimden… ötede “bütün yollar gibi tanımsız eşyasız kolsuz kanatsız bir yol tebeşir kokusu sırtında birbirini ezen harflerde / sen-ben (savaşın) ortasında ruhun ruha dokunuşu.” Beni bekliyor, ötede buzlara yazılan masal; oldukça çekingen” Bilir misin iki kökeni var hüznüniyetinin: çiçek durumu aşklar yaprak düzeni siyasalar” Cemal Süreyya ve duruşu kendine tezat şiirler…

Dedim ya ressam fırçasını konuşturur. Konuşan kendisidir aslında. Renklerin tonuna yelken açışı, iç dünyanın yankısı. Neden uzadı bu yol? Bu kadar yükü nasıl kaldırıyor yol? Yolun koluna girsem, mekan dediğini silsem; bulaştı yüzüme rüzgarın yine hırçınlığı. Kol saatini dikmiş gözlerini. Belli ki bıkmış saat bu bakışlardan. kaostan bir dağ gözbebeklerinde. Senin mutluluk, senin sır dediğin yüzü sağdı fikirlerim. Cümlelerin bana inat yürüdü yolda. Ne yana baksam bir öncekinin sesi. Göç için acele etmiyorum. Kelimelerin hüneri küçüldükçe küçülüyor ellerimde. Sadece seni izlemek istiyorum...

geride …

*Eskiyen Eşyalar

2006-12-17T23:41:00.000+02:00

Mümkün olsaydı da bir anda eşyalar dışarı çıkarılabilseydi. Evet anında boşalsaydı bütün raflar, duvardaki resimler, lambalar. Sabırsız yüz ifadelerine eşlik eden gizli özne gibiydi geçmişi silme arzusu. Yüz bu heyacanın rengini alıyordu gizliden gizliye…

Anılara yarenlik yapan her alınan nefese dost olan bu eşyalar kalpte hiçbir endişeye mahal vermeden atılıyordu. En son kütüpane odası boşatılırken içimden bir şeylerin söküldüğünü hissettim yazarın eserlerinin kaleme aldığı mekandı burası. Duygularıyla savaştığı duvarlarına kendini anlattığı, hüznünde bu mekana sığındığı yer, şimdi yok oluyordu. Öylesine sıkıyordum ki kendimi içimde anlam veremediğim bir kin oluşuyordu ve nefret ediyordum bu vefasız tablodan. Bir zamanlar elin kolun olan ve seni ağırlayan eşyalar hayatından çıkıp giderken o rahat olmanın hazzını yaşıyordu. O kadar basitti ki her şey sadece eskimiş eşyalardı işte…

Uzak kalmalıyım beni geçmişe getiren her şeyden demişti. Duygular geriye dönmeyecek kadar itaatkar mıydı ki (sanmıyorum.) Kişinin kendi başına kaldığında olmadık zamanlarda hatıralarla yüzleşir ve can yanamaya devam eder. Eğer bunun tersi mevcutsa düşünmeli insan.

Hayata dair en kötü hisleri gözlerimde yaşarken gözlerimin içine bakıp tebessüm etmesi beni sinirlendirmişti. Bunu sezinlemiş olacak ki (mutlu musun) diye sordu. Ondaki hal beni tedirgin ediyordu.

Evet şimdi evin içi boş Lütfen istediğin gibi dekore et. Evin her köşesinde seni, sevgimizi görmek istiyorum…

Düşündürüyordu beni

Kısır döngülerin pençesinde savaşarak, şekillerin iptalini istemek binanın yıkılıp yeniden inşa edilmesi ruh kavramının içsel olgulara tezatlığı ve her boş kareyi ayna kılıp yürümek boşluğa ki köprü vazifesini üstelenen kişinin sahnede rol alışı ( tanımadığı birine olan düşkünlüğü ) düşündürüyordu beni … Bir yama gibi geliyordu bütün bunlar. Göremediği bir kafesin içindeydi o …

Duyguların kıtaları vardı onda ve ruh hep seferlere çıkmalıydı… Alabildiğince karşıda olmalıydı, heyecandan kanatları olup sürekli çırpmalıydı onları. Koşmalıydı, yaralanmalıydı beklide kanla mayalanmalıydı. Tuval ve fırça elinin altında olmalıydı çizmeliydi o gölgenin sessizliğini. Mevsimler birleşmeliydi onda bir yandan soğuk yüz hatlarında belirginleşirken güneş en olmadık zamanlarda avuç içlerinden sızmalıydı ki yorgunluğunu ödünç verdiği gök tanrısı uysallığı teşhir ederken o kendine ait olanı almalıydı (- bir kitaba tema / bir şiire ruh - derken özetle malzeme…)

Düşündürüyordu bir paragraftaki deprem ve sessizliğin birbiriyle söyleşmesi

Pencereden gelen ışığa göre eşyaları seçtim ışık alan her köşede koyu renkler arkasında da aynı renklerin açığı ve oldukça sade yerleştirdim evi…

İkinci bir sesle irkildim. Durgunsun …

Biraz önce birilerine ait ruh eskiyen eşyalarla kabından çıkmış yepyeni bir kimlik bulmuştu … Benden de ona göç eden bir şeyler olmalı mıydı acaba? ilk bakışta ona içten biri olarak tanım getirmek gayet keyifliydi. Kelimelerin gizemli havasına konuk olmak o derin ruhla gezintiye çıkmak, bir ruh sarhoşluğu içinde yazmaya devam etmek; bana artı mıydı acaba? Alfabeyi ardı ardına dizmek yerine bir cam kavanoza yerleştirip içinden rast gele harf seçmek gibi bir şeydi bu. Seçilen harfler bittiğinde kelimenin bir manası olur mu olmaz mı düşünülmez bile. Savurgan duyguların ağına takılmak heybesinde ne olduğunu unutan derviş misali hakikati iç dünyada çözümleyememiş birinin elinden tutmak – hep yarım kalmak hep yarım bırakmak gibi bir şeydi ki yeni bir ruh akrabalığıyla buluşup yeni evler yapmak tuğlaları taşımak, yeni duyguların harcını kullanmak farklı bir ruh tanımıyla yüzleşmekti ona göre bende bütün bunların cevabı; kişinin kendine ihaneti… Oyalandığı duygular kabirdi içine girip defalarca yattığı…

Sabahla(dım) aklımın hücresinde
perdeler hala korkak
kıskıvrak yakaladım karanlığı alnından
ölüm doğruyordu hücrem
saçlarıma asılan sancı dilendi duvarları
birazdan yıkılacak evin içine, hiç
girmemişti tuvale hükmeden beden
tam ortasındaydım Habil’in nefesinin
düğüm atacaktım/ iklimlere, renklere, kelebeklereve düşlere
iki isim vardı ruhunda
birini bana vermiştin
diğerini zamana
yaktığın ateşte
ısınan aklım
kumbarada sakladığın aklın
metal bir yığındı / satırlara, paragraflara.Melez bir avcıydı ruhun bugün bahar yarın kış
diyordu şiirin / bir şiirden arta kalan(dın)

Yoksun, belkide alışmıştı gözlerim sana. Arada bir bakınıyorum penrecereden bütün masalların sonu yokluğa değil mi?

Ağu

2006-12-01T21:17:00.000+02:00

Öznesi hayatın kendisi olan bir cümle kurmak istedikçe her cümlemde hayat yüklem oluveriyor kendiliğinden. Köşeli bir yıldız gibi hayat.Yıldızlar geceyi sevmişler hayat ise her ikisini. Biri gözlerin içine baka baka ağlamış, diğeri göz yaşı olmuş. Biri kendini oynamış diğeri ondan bir parça. Birbirini göremeyen bu iki şey; his alemine lisan olmuş varlık denilen yük ruhu konuşturmuş.
beden hep siyahi bir yüz
bakışları donuk ve karma Rüzgarsız olur mu hayat? Bazen elini uzatır tatlı tatlı okşar hayatı. Bazen de o el buz gibi olur (rivayete göre kayıplar öfkelendirirmiş rüzgarı birbirini kaybedenler iz bulamadıkça rüzgar kendin geçermiş ve sadece kendinin anlayacağı dille konuşurmuş) dokundukça hayata acıdır bütün renklerin tadı. zehirli bir sarmaşık dolanır ruhagök telaşa kapılır, sözleri yağmurdur toprağa konuşur. Yıldız görünmez artık. Hayat bulutla birliktedir. Sağı solu belli olmayan aynaları kendine esir eder bulut. Zaman onun avuçlarında dilencidir şekilden şekile girer bazen ince bir çizgi olur seslenir kaleme bazen de coşkulu bir kalem olur koşar cümleye. Ve kendi içine yapılan dualara kulak misafiri olur hayat. Biliyordur adının merdiven olduğunu…
Her basamakta farklı bir dua farklı bir yara /
dua merhem olacaktır yaraya. bir kere yürek kaydolmasın acıya alınan her nefeste sızı vardır artık nefes ve sızı; hayatı korkunç kılan iki kahraman… Güç ikisinin karşısında eğilir boynunu büker.
Yürek her iç çekişte acının tazeliğini hisseder. Feryadı; – beni bu sevgiden ari kıl- işte hayat duvarlarına kopyalanmış bir dua …Sevgi; arzu edildiğinde yüreğe şeref misafiri olan bir yolcu mu? Her şeyden soyutlanarak kendini misafire ikram etmekten haz alan özlem, konuğunu ağırlamaktan oldukça mutlu.
Özlem için sevgi çağlayandı gözlerini kapatması gerekti. Şimdi her şey daha da net. sevginin içinde olmak güzel… Gözlerini açtığında bütün harflerin bedenlerine girip onları hareketsiz bırakmakta. Bir araya gelmesinler diye alfabeyi zihninden de silmekte. Sevgiye bir başlık koyması gerekti çünkü. Koyduğu her başlık önce kendini dar geliyordu (zamanın farklı işlediği mekandı burası duyguların özgürce gezdiği bir mekan zor ele geçen bu tabloda ölümsüzleşmek ve rengin kendi tonuyla dansını izlemek … sanırım hayal ötesi bir şey.)
Misafir daha doğrusu duygulara seçilen kurban, artık geri dönmeliydi. Ruh sevgide tatmin olup kendini bulmuştu çünkü. Özlem bencilliğini kabul etmeden sevgiyi uğurladı.Tekrar hararetlenmesi gerekti.Bir çöl olmalıydı özlemsevgi için yanıp kavrulanzindan olmalıydı bütün renkleri siyaha mayalayan. bir mağara olmalıydı yalnızlığıemzirip,büyüten. Bu makam onu daha da mutlu ediyordu. Bir kurbandan göz yaşını içse de gece – gündüz, doymamıştı… Herkes değildin, herkesten bir nefestin. Bende tükendin Hayat artık basamaklarında koşanları izliyordu. Bulutun veda edeceği de yoktuyorumlamak istemiyordu hiçbir şeyi, sadece boş bakışlarla bakınıyordu.

Düşlerinde hep o kayıp yıldız vardı bir de ağu… Şimdi hiç kimsesin. Seni bir ağu’ya kundakladım sevgili

.Ağu

önce nereye düşer cemre belki de bir şiirealın dilimden kilidi ben size söyleyeyim
nasıl yıkar beden çadırını yaslanınca sesinenasıl da öper dolaşması gibi dolaşıp soğuğun aramızda
işte öyle sarar ruhunu her resimli kitaba masal arar gibiyağmurla yarışır,
ne dedimse ad bulamadım yağmuraıslanmadan önce bir kasımpatı olup yetişsem kendime
bu aşk,yani bu yusufcuk kuşunun kursağında bir zehir
her damlada çoğaltır bizi, kaskatı kesilir gök
yürek kaskatı bir gece diliyle yığılır kalır sükutademirlenir hecelere,
ben alıp yüklemimi çıkarımkaostan bir damarı açmak için geceye,
gece memnun
tüter dumanı,kim bize gelse bugünlerde biraz gece
ondandır ve haklıdır ölüm, atar nişanı ileri bir tariheb
akışım derindir ama hayat hep çerçevelerden taşar
kumlardan, kumsallardan,kum saatlerinden
ilgisiz bir zamir olmak için çok çalış dendi şiire
yeminlere çok çalış dediler, ihanetlere ve boş evlere
aldım karanlığı yüzümde parçaladım, yanlış yerinden
başladım sevmeye siyahı, bu ondandır, izini kaybettiğim günlere açılır gözlerimve gözlerime kapanır ıssız ve kimsesiz günler
saçıp hurufun küllerini avcuna her nefeste
yıkıntı mabedinden kovdum muştuları
bir tek ben olayım diye içinde senden ev inşa ettim
varsın avcılar konsun dallarına kaderin vurulmak için bir acıya kanat açmış kuşlara
ben gömmeye gidiyorum yüreğimin haritasını
sen de gel haydi unutalım beraber evlerden sızan patikalarıyokuş yukarı akansıkılgan yorgunlukları

Nasıl Aşksa

2006-11-05T02:37:00.000+02:00

Nasıl Aşksa..

*Günlüğümden*

Kimseyle merhaba dışında konuşmayı istemediğim anlardan birindeydim ki her fazla sözcük sıkıyordu beni. Masamda son zamanlarda elimden düşürmediğim bir şiir vardı ara sıra onu sesli okuyordum. Şiir de olmasa hayat benim için çekilmez oluru beklide. Karmaşık duygular ve yorgun ruh halimden sıyrılarak arada birkaç dize karalıyordum ki bu büyük bir saadetti benim için… Masadan her kalktığımda benim peşimden elaman niye defteri toplayıp çekmeceye koyuyorsa o an kalemi bıraktığım ruh haline bile ihtiyacım oluyordu geriye döndüğümde. Bunu o nereden bilecek ki.

Güneşli, rüzgarın nazlı nazlı estiği bir gündü öğrencilerin merakla kalemleri incelemeleri, sevdikleri sanatçı posterlerin sormaları, gözlerindeki o heyecan, bazen geç kalma endişesi ile aceleci tavırları artık vaz geçilmezimiz olmuştu. İnsanlarla bire bir diyalog içine girdiğim bu mesleği çok seviyordum aslında. Tek hoşuma gitmeyen şey; halkın özelinİ kadar bir ara bulduğunda anlatmasıydı…Her zamanki iş temposuna katık kitap rafını meraklı gözlerle inceleyen boş bir bakıştı bunun ne anlama geldiğini gayet iyi biliyordum ben. Bugüne kadar yabancı olduğu şeye dokunmak istemeyen bir ürkeklikle merak arası gelip gitmeleri yaşayan müşteri içerisi sakin olduğu ilk anda sormaya başlayacaktı bu kitap neyi anlatıyor diye. Nitekim de öyle oldu çevirse kitabın arkasını, ön bilgiyi görecek ama sormak daha kolay… Elinde Uşaklıgil’in Aşkı memnun u bu neyi anlatıyor? Görevli yardımcı oluyor içinde aşk geçen bütün kitapları tek tek soruyor bu neyi anlatıyor diye Arkadaş aşkı anlatıyor değinde şöyle mi “ terk edilmiş bir kadının ve onun çaresizliği mi? Kadının yüz ifadesi dikkatlerimi onun üzerine toplamaya yetiyor. Mana veremiyorum haline ve konuşmak da istemiyorum. Geçiştirmek istesem de kadın neyi anlatıyor bu kitap diye eline aldığı her kitabı soruyor. Mecbur cevap veriyoruz. İkili ilişkiler üzerine yazılmış kitapları mı arıyorsunuz diye soruyoruz içinde aşk olan bir kitap olsun istiyorum diyor. Bu kadın Sanıyorum ki çok dertli onu hangi rüzgar attıysa kitap rafına. Üç beş kitap seçiyor ve bir türlü karar veremiyor sürekli hangisini alsam acaba. Hanımefendi okuduğunuz kitaptan sonra diğerlerini almaya gelirsiniz diyoruz. Verdiği cevap ben köyde oturuyorum gelemem ki. Sevgi yok mu sizce diye bir soru soruyor (içimden şöyle diyorum tam adamına sorulmuş bir soru)… İstemeden konuşmak nasıldır bilir misiniz ona isteksiz cevap veriyorum. Ve hayat hikayesini anlatıyor.

**Altı aydır eşimden ayrıyım ve hiç aramıyor beni annemlere gönderdi. Telefonlarıma cevap vermiyor sanırım beni artık istemiyor. Çok kötü günler geçirdim yeni yeni kendime geliyorum ve boşanmak için mahkemeye gittiğimde eşimi seviyorum diyeceğim. Arkadaş seninle görüşmeyi istemeyen ve seni bırakmış birine bu sözü söylemen bir şey ifade etmez ki diyor verdiği cevap. Beni hiç mi sevmemiş eşim? Peki sevgi ne olacak? Dayanamayıp ben soruyorum çocuğunuz var mı? Evet iki buçuk yaşında çocuğum var. Peki neden çocuğundan ayrıldın onu yanına alsaydın. Bir anne çocuğundan ayrı duramaz ki anne sevgisine şefkatine ihtiyacı var onun diyorum. Cevabı ya çocuğu aldığımda bizi hiç aramazsa! maddi gücün mü yok evladına bakamaz mısn dediğimde o zaman başka bir yuva kuramam ki diyor. Donup kalıyorum. Çocuğunu annesiz mi bırakacaksın diyorum. Susuyor. Ben evladından bir anne ayrı kalamaz derken o başka bir evlilikten bahsediyor ve raflardan aşk kitabı bakıyor. Sormak istediklerimi daha fazla soramıyorum bir şeyler düğümleniyor boğazıma bana uçurum geliyor bu nokta. Bir anne evladından ayrı kalmayı nasıl düşler… (Arkadaş bir yolunu bul eşinle mutlaka son bir defa konuş diyor… Boş bakışlarla tamam diyor)

Bu ve bunun gibi o kadar hikaye var ki ortalıkta. Babaanne, anneanne tarafından büyütülen çocuklar ve bir başka ufka yelken açan çiftler. Ruhta yaşanan depremler ve sağlıksız kişilikler hep eksik kalan birşeyler. Tüm bunları ötesinde bu acıyla büyümüş üşüdüğünde aynı acıya sarılmış çocukların da bu hataya düşmeleri. Zincirleme olarak devam eden bu manzara göremediğiniz bir çok şeyi peşinden sürüklüyor.
Bayan çıkınca biraz düşünüyorum ya ben Bu durumda olsaydım diye acaba bu kadar konuşabilir miydim. Başa gelince anlaşılır sanırım her şey. Hissetmediğim bir duyuya cevap vermiştim onun lisanı bana yabancıydı çünkü…
Sonuç olarak bu tarz olayların tek suçlusu kadını çaresizliğe gömen vurdumduymaz erkekler… Aileye eğitimi görmeyen bütün bireyler aynı köprüden geçmeye devam ederken canlar da yanmaya devam edecek. Kadının sorularına cevap veren bir kitap mı yazılmalıydı. Köyden gelen bir kadın kitap rafında çaresizliğinin öyküsünü mü görmek istiyordu acaba… Kitaptan gelen onun yarasına nasıl bir melhem olacaktı ki? Tüm bu soruları bir tarafa kaydedip unutuyorum o günü…

İsyanda dilini ısıran...

2006-10-21T18:47:00.000+03:00

Tutkuydu...

Altından bir şamdan fırlatılıyor gökyüzüne. Gri bulutların asırlık savaşı zeusun zihnini çalıyor. Şamdan her görüşünde güneşi; erimekte. İsyan zesun ilhamı ve sözcükler bu değirmenin…“elinde pergel / avuç çizgileri pergelin ucunda / beyaz bir sayfada da kara leke isyan… uzun ve geriye kıvrılmış kirpiklerinde dinlenen kurnaz sürprizleri süzgeçten geçirip kalın harflerle kitaba işlemiş yazar. Yine yol geniş, yine yol virajlı. Birazdan otobüsten inecek yolcuların zihninde kurguladıkları tek şey mutluluk. Zamanda yolculuk inecekleri yerde başlayacaktı ki otobüs durdu, yolcular indi. Geride bir toz bulutu. Yol kayıp, yolcular kayıp. ***

Mutluluk atık bir duygudur. Duyguların arıtılması gerek onu bulmak için. Karmaşayı sevmeyen gel- gitleri eleyen, telaşın inadına durgun, sade ve net bir tablo o… ( şamdan yanmaya başlıyor / ilk hayal intikama. Beyin fırtınasında galebe çalan kin bir dağ gibi ihtişamlı ve volkan kadar şiddetli. Ayrılığı hazmedemeyen bir yüreğin metal tutkuları) İkinci hayal yaratıcıya, hazmı zor olan duygularla isyan nefesini soluyup; solan yaprağın kuruyan toprağın sebebini sorularla kuşatmak… (yarıya kadar örülmüş köprü o da oyalamak için. Allak bullak edilen zihnin kamera arkasına sokulmayı dene) Kanatlarını hür bir şekilde çırpan kuşların kanadını bağlamayı da deneAf edemediğin hatalarını boyamayı dene. Ya da düşünmeyi!

Son bulan zamanda yolculuktan geriye kalan yanlış düşlerin bilinçsiz adımların fotoğraf kareleri. Yazar kalın harfleri, seyrekleştirdikçe gerçeğe bir adım daha yaklaşıyor. Mutluluk ikinci bir kişinin sözlüğü değildir. Kişinin kendi içinde ki huzurudur. İnsan nereye kadar mutlu edecek ki. Ya yazı yüklemleri tekrarlayacak ya da rakamlar birbiriyle çarpılacak. Sonuç ihanet. (Zeus uykuya yenik düşerken destan adlı anlatı aşkı sorgulayacak olaylar parantez içi girilecek)Saklama kendini, rahat bırak, tutunmaya çalıştıkça kelimelere; bir ceviz ağcının yaprağı gibi boya çıkar. Sıktıkça iç dünyayı, dağılan boyada kurgu da yapay olur…
***

İsyanda dilini ısırırken; perdeyi kapat. Dil altına yerleştirdiğin kelimeleri salıver. Zihni biraz daha yor. Bulutları şematik tabloda incele. Aynayı tut çizgiye / harfler belirgindir şimdi... ( ? )

Fırtınada

2006-10-04T22:51:00.000+03:00

Asılı kaldı)…

Tedirginleştikçe eli ayağına dolaşıyordu. Heyecan hat safhadaydı. Biçimlenemeyen her şeyi avuç içlerinde saklayıp kararsızlığa dair ne varsa; silip süpürüp emin adımlarla bataklık da olsa güzergahı ilerlemek istiyordu ki düşüncelerin gölgesi bırakmıyordu peşini. Sağnak yağmur gibi acıda ıslanıyordu. Titriyordu yorgun bedeni. Başını koyacağı bir omuzda ağlamak istiyordu. Elini uzatmasıyla çekmesi bir oldu bir dönüşümün çarpım cetvelini sayacaktık, çıkan sonuç baştakinin aynısı olacaktı. Yumruklarını sıktı. Derin iç çekişle teselliyi kendinde aradı. Yüzü onu ele vermese de kabusu andıran zaman dilimlerinde kendisinin dahi fark edemeyeceği göçler olmuştu içinde… Olumsuzluklar saklambaç oynayacak kadar bencil ve zalimdi…
Asılı kalıyordu birbirine karışan duygularla, yanan canını puslu bir camın ardına gömerek donmuş bir ruh haliyle çizdiği manzarada sabitleyemediği her şey “her renk”Bütün yönleri birbirine kilitleyip, anahtarı yokuş aşağı bırakan; küçük daireler de hayat diye isimleniyordu. Önce yönleri kaybetmek, sonra aramak “buldum” diye sevinç denilen şeye kaşık daldırırken bir masalın katlanmış sayfasında daha ne kadar asılı kalacaktı düş(ler)…
Ve O yüz…
Tersine akan su; dinlemediği sözleri mantık süzgecinden geçirmeyi ihmal etmese de kendi sesinden başka bir şeyi duymak istemiyordu. Alınganlığın bir üst modelini yanı başından hiç ayırmasa da aynanın kaldıramadığı o yüz!Maviliğin esrarengiz açılımında katlanmayı tercih eden, yalın ayak; geceyi peşine takan Dolunay’ın uğursuz saydığı; bütün patika yalları parmağına dolayan o yüz!Işığın kısık sesinde parsellenen bölümü, kopya kağıdıyla kendine geçirmek isteyen o yüz!Sır kefenini giyerek, görüntüye niyaz eden bakış…
Cam kırıklarında durgunlaşan bakış, asılı kalsa da o yüzde; göz bebeklerinde söyleşen hüzün, çerçevelenip umuda tel örgüler çekse de / mum artıklarında bir dilenci eli kalsa da asılı / Önce kendini öğütmeli değirmen. Kafeste vücut bulan hançer de kendine saplanmalı ki ruhumuza kazdığımız yemin(imiz) kader dosyasında şeref misafiri olarak yerini alırken yutkunmalar da asılı kalmalı kum saatinin duyarsız akışında…
Başını kaldırıp gökyüzüne bakıyor, isyanı kusan gözlerinden utanıyor siyahın inadına mavilikle mest oluyor ve hep bu anda kalmak istiyordu…
Süngerdi kalem, zehri içine çeken. Bir gelinin başına örten duvaktı beyazlık. Neden pas tutmuştu dilde kelimeler?

Yeniden başlayacağız deselerdi, hangisinden başlardınız önce… Silip aynı deftere mi yazardınız?Yeni bir defter mi alırdınız?Yoksa aynayı yüreğe mi tutardınız? Çözülür müydü o zaman düğüm? Sen söyle umuda sevdalım yorgun bir kalemle mi devam ederdin Ya da?

Merdiven de Nankör

2006-08-30T00:10:00.000+03:00

Ben; bende olmayanı istiyordum ki kişinin kendine tezat olması mıydı bu? Kalp ismi verilen parçanın dili başka mıydı yoksa? (Sanmam) Ve bu bir el uzatmaysa bende ( bir yük veya istenmezlikse sen de) Yoğunlaştığım tek şey; keşfedemediğim şeyin karşısında duyduğum çaresizlik. (Gerisi alakadar bile etmiyor) Yüreğe batırılmış paslı bir çividen sonra telaşın heyecanını gözlemliyorum; gidip – gelmeler, yönde kilitlenmeler ve bana ait olan her şeyi uzaklaştırmak tutkusu ( yarım bir nefesi, rüzgarla karıştırdıktan sonra gözlerimi kapatıp açıyorum yine aynı yıldızın soğuk bakışları altında ezildiğimi hissediyorum. ) Günlerdir bunaltan havadan sıyrılıp hüzünlü yüzleri yalayan rüzgarı hissetmek de artı bir keyif.

Cam fanusa özene bezene yerleştirilmiş sevgi sözcüklerinin iştahlı koşuşturmaları bıkkınlık veriyor. Elimden gelse; bir kapak bulup ezberlenmiş sözcüklerin ağzını kapatırdım. (Hayali bile güzel…) Halden ari kılınmış sevda; yapmacık bir seyirle sahnede rolüne devam ederken hayat boyu izlediğim bu perde midemi bulandırıyor. Bir an dışarı çıkma isteğim ağır basıyor (beklide sana doğru adımlarım, bıkkınlığımdan.) Bilemiyorum. Yalvaran var sanki beni anla diye. Anladığın an kurduğum köprü (senin gözlerinin göremediği köprü) yıkılacak. Kamçılıyor bu duruş. (Okumak istediğim ama bilerek okumadığım öykü gibi)

Merdiven de nankördür değil mi? Çıkışı ve inişi aynı kefede tarttığı için. (İstediğin ne? Çarpım tablosunda dönüp dolaşmak mı? Asma yüzünü! Yakışmıyor… ) Kurtuluş duygusunu yaşatan merdivenin senden çaldığı ne çok şey var değil mi? Bunları bırak. Yorgunluklar tırmansın merdivene. Peki ihanetler ne olacak? (Sırasını beklese) Basmaklara versem imgeleri kurtulmuş olurum belki. Kendi resminde yıkanan kodları; iç serüvenleriyle baş başa bırakarak daireler çizen halkaların gök gürültüsünde dansını izliyorum. (Çok hoş) Kristalmiş göz yaşlarını avuçlarıma topluyorum, aynalar gerginleşiyor. Gece daha da siyah oluyor. Açık perde de kalmıyor parmak uçlarım titriyor ve gücü benden alan neyse yere yığılıp kalıyorum bir an. (Sessizliğime koşuyorum)…

Daha ne nankör gece mi? Gündüz mü? Işık mı? Karanlık mı? Terk eden Her şey mi? Doğası bu? Yüzeysel dokunuşları olacak anda sürükledikleri olacak bir nehirken kuruyacak. Bu oyun da yaşlandı artık…
Kalk ! Biraz dolaş. Giderken sorduğum soruları da yanına al. Sahi ilk sorum neydi? Neden son soru yoktu?

Kim /sin

2006-08-07T00:25:00.000+03:00

Söz ayna olmaktan uzak kalmayı tercih etse de biliyordu yüreğin görüntüye ihtiyacı olduğunu. Parantez içinden sıyrılıp; direnişe kulak asmadan uçuruma atmak istiyordu kendini. Görünmez bir ip boğazına dolanmıştı yine… Alnında ve avuç içlerinde ter / gece sis ve ses / gözlerim nerede? Sis; duyguları uzakta görünmez kılan bir sömürü ya da gizlilik denilen bahçede örtü, dokunuşu ölüm soğukluğu gibi… Bakışı giydirebildiğin her mana(da) kalıp ya da hece gibi parmak uçlarında toplanan ağırlık…

Kelimeler görüntü için birbirine sokulmuşlardı. Yine bir dansı izleyecektik ezilen cümleler olacaktı. Uzayıp giden bir yolun temkinli virajları gibi soluk kesen – nefesi içten içe çektiren dağınık bazen de birbirine uyumlu mısraları çerçevenin içine yerleşecekti ki ışık kendi kabuğuna çekildi…

Siyah fonda kan lekeleri, gözden damlayan da kandı. Aynada görüntünün yerinde ben olabilseydim. Sana kelimesiz anlatabilseydim mevsimi kış olan bir ülkeyi, kar yerine kanla yıkanmış ülkenin sokak lambalarında soluklanan vefasızlığını…
Anlatabilseydim demir parmaklıkların gerginliğini çaresizliğe gebe kalışlarını. Karanlığa sarılıp iç çekişlerini, yutkunmalarını…
Genizdeki barut kokusuydu imkansızlık . Çizebilseydim hayat defterine bir ağaç gövdesine yaslanmış vefasızlığı, kanla boyardım her şekli. Pıhtılaşmış köşelere destanları yerleştirirdim zaman hemen hatırlanmasın diye. Sabırsız dumanlar sarmış boş şehri. Bir duman çığlığına nakşolmuş geçmişin hesabı…
Toprak yine siteme dönmüş / tohum hep asi… Sarmaşık toprağa kör çalarcasına kalkmış uzandığı yerden ve hep ileriye doğru atılan adım; benim, diyerek ardına bakmayı yasaklamış kendine. incindiği her yerde sarmaşık adı tokat gibi inmiş yüzüne de zincirleri büyütmüş kininde. Her halka vefasızlık olmuş. Tohum sükuta bürünmüş/ toprak sözü tüketmiş. Her şeyin bittiği yerde başlamış iç savaş. Gözbebeklerinde oynayan görüntü helallik dilemek istese de ses sahibini bir türlü bulamamış/ güvercin kanadına sarılmış vefasızlık …
Yine en ince yorumları kendine saklıyorsun. Kayıp bir ülkede kendine bulduğun yol hep merdiven / yorulmadan sayıyorsun basamakları. Her basamak virgül, sanki duraksıyorsun.
Farklı olmayı öğretmişsin kendine (öğrettiğini sanmışsın )

Gece yerini gündüze savaş yerini barışa nefret yerini sevgiye bırakmaz mı bir gün?

Düşünceleri zindana saklamak, kendini zindana kapatmak, yokluk sınırını çizip öyle seyretmek etrafı. Mat renklerin alınganlığında oyalanmak ya de vefasızlığın tevazu içinde kalışını, ironiyi dansa kaldırışını, ışığın kendini soyutladığı her mekanda izlemek; doyumsuz ruhun depremi andıran sancılarında, çektiği açlığı bir paket yapıp saklamak sonraki yıllara, belki yeni bir bilmecedir derken sordun mu hiç kendine- sen kimsin diye ?

Kimsin sahi sen?
“ Demir atılan liman ben miyim dedi yine / her kelimede

ayrı bir ben mi yoka” dedi ….

Can Muhammed

2006-07-25T00:47:00.000+03:00

Adını adıyla zikreden yaratan
Habibim diye nida buyuran
Resulünü halk etti nurundan.
O doğunca Kisra’nın ateşi yok etti kendini
O Muhammed ki bembeyaz kundağında
- “ümmetim, ümmetim” dedi.

İki cihan serveri nebiler nebisi
Hira dağında giydi tâcı
şahadete çağırdı Allah’ın kullarını
gecesi Rabbi zikirde
gündüzü müşriklerin eziyetinde.
Kırıldı Mübarek dişi, incindi
helak ı değil hidayeti niyaz etti
elini uzattı ay ikiye bölündü
dağı işaret itti dağ altın oldu

Ağzından bal damlayan
miski amber kokulu yâren
alemlere rahmet olarak inen
sevgililer sevgilisi, can yoldaşı
Sıddıkı ekber ile gizlendi
Sevr mağarasına. gömleğiyle her yeri
kapatan ebu Bekir, siper etti vücudunu.
İrkildi acıdan/ Muhammed in
yanağına damladı göz yaşı. Sordu
Nebiler nebisi neden canı yandı?

İki yüz seneden beri mağarada bekleyen yılan
dile geldi

-ecdadım bu mağaraya Allah ın rasulü uğrayacak diye
müjde vermişti. O gündür cemalini görmek için beklerim.
dostun beni bundan men edecikti / kırdım cemalin
için, Ebu bekri / beni af edin …af et ya Rasulallah

-Alluhü ekber

Sabrı yüreğine işlenen nebi!
cennetin sekiz kapısı emrinde olan nebi!
meleklerden de üstün olan nebiler nebi!
yükseldi miraca … Bütün vücudu göz
öyle temaşa etti hakkın cemalini / o ne büyük saadet
Allah ım!

Tüm mahlükat yüzü suyu hürmetine yaratılan
can peygamberin; ümmeti olmak şerefine
nail olduk hepimiz selatü selam olsun o rasüle
selam olsun peygamberime.
canlar feda olsun iki cihan serverine

Mahşerde; o hesap gününde Rasulünün
sancağında, gölgelenmeyi nasip et yarabbi!
Günah heybesi sırtımda. Yüreğimde Allah Rasulünün aşkı
sıratı biz geçemeyiz ….. şefaat et ya Rasulallah
Şefaat ya Rasulallah

Boşluk...

2006-07-13T23:16:00.000+03:00

Zifiri karanlık her yer. Sıcak bir yaz gününde, üşünmez aslında. Üşümekten ziyade içimin titrediğini hissediyorum. Bir telaş ver gecenin renginde. Gözlerimi; ses diye algıladığım şeye doğru çevirsem de çözemiyorum telaşı. Başım öne eğiliyor. Yüzümde kıskanç bulutların münakaşandan sıkılan, bir kaç damla yağmur damlası… Ellerimi niye bilmiyorum, taş gibi sıkıyorum. Yalnızım, defterim yüreğim. Birden ışık çoğalıyor. Bakıyorum. Yıldız kayıyor (Dilek tutulacakmış yıldız kayarken, hangi isteğimi öne alayım acaba? 'kızıl et olacak bedenimden acının ari olmasını mı? Ya da acıya göğüs gerecek bir yüreğimin olmasını mı? Neler saçmalamıyorum ben. İnanmadığım bir hayatın son yolculuğunu mu düşündüm şimdi? O da ne? Ben düşürken yıldız kayboldu bile. Keşke bir dileğimi fısıldayabilseydim; benim için hanesini terk eden o fedakar yıldıza... Dileği bile mukayyet olamayacak güçteyim)
Karanlık; düşlerimin gözlerine en koyu rengiyle, sürme çekiyor. Şimdi daha alımlı düşlerim.. Aklıma emir veriyorum; sana dokunmak istiyorum diye. Efendisine asi gelen gururlu bir köle edasında, bana aldırış etmiyor bile. (Ben neyin eteğine sarılmak istiyorum? Kimim ben?
İnsan;
Görmeyi diliyor ya
dokunmak istiyor ya / körü körüne bir inat çoğalıyor, berraklaşıyor tutkular ve halay çeken isteklerin gamzeli gülüşleri. Bilinmeyen, çözülmeyen her şey gıda oluyor beslenmesi için… ( ibret bir efsanenin yelpazesi. Ne çok sıcak var, yelpaze durmuyor.)
Her yer su. Küçük bir kara parçasındayım. Suya bakıyorum. Suyun bile dili var kendine göre. Gizli bir canı taşıyor, kusursuzca görevini icra ediyor. (Ya ben ne yapıyorum? Neyim ben? Dilim isyan şarkısında bayatlıyor. Daha kendimi bile keşfedememişim ama yüklendiğim kelimelerin boyu büyük!

İnsan!
Hudutsuzlukta sınır tanımayan! İnsan yön nedir bilmeyecek- insan yöne hep bağlı kalacak…

Ne su, ne gül ne toprak ne yağmur değişecek! Ama sen değişimde gölgeleneceksin.

Zifiri karanlığı eliyle sıyırıyor, sessizce yanıma yaklaşıyor. Gözlerimin içine bakıyor, bakışları çok derin. Bir ara dudakları kımıldıyor bir şeyler söylemek için (Ağırlaşıyor gözlerim. Küçük bir kız çocuğu elinde boyama kitabı; bütün çiçekleri boyamış ortadaki çiçeği de boyamalıyım diyor.Sağ elinde toplamış bütün kalemleri, yanına yaklaşıyorum elinde boyaların var devam etsene diyorum ….
Ama daha renk kalmadı ki diyor hemen gözlerinden yaşlar akıyor neden renkler bitti ? insan, renklerden sonra ne geleceğini hiç düşündün mü ?

Her şey manasız. Dönüp dolaştığım yer aynı. Neden irdeledim ki benden uzak olanı. Zaman zaman dinlendiğim mekan mı oluyor isyanım? Ellerim uyuşuyor yazarken, başım her zamankinden fazla ağrıyor. Bir mıknatıs sanki asi ruhum; beni boşluk denilen yere sürüklüyor. Boşluk ne?

Kayıp...

2006-07-05T22:40:00.000+03:00

Kayıp…
Geldiğin yeri kabul etmek yerine; kemikleşmiş inatlarla vurdum duymazlığı tercih ederek, dolaştın satır aralarında… . Düşünce; bir buluş kadar değerliyken düşünmek nedir bilmedin. Hep sende olanın savurganlığını yaptın cömertçe… Tek bir silahı keşfettin. O da boş vermişlik ki asıl bu uyuşturdu seni… Kalıpları bebek yapıp kundak diye şartlara sardılar. Hiç ninni dinletmeden büyüttüler. Önce seni kendine yabancı kıldılar.Her ayna sözcüydü oysa ki sen aynaları kırdın usunla. Görüntünün ezberi de bilmedi seni… Mekanın ‘boşluk’ Ne de çok yürek sıkıntıyla doldu. Boğulan sadece sen değilsin. Gergin yüz hatlarına alışmış ellerin. Huzur bir masalın adıydı değil mi?

Tek bir köprüden geçtin de bu köprünün altında ne var demedin. İçine girdiğin tünelin çıkışı yoktu, merak edip sormadın bile niye yok diye. Önce kendi içinde ne varsa onu kaybettin. Demir, taş, tuğla; bir yandan yıkıp diğer yandan( ret ettiğin ölçünün inadına) yapmaya çalıştın. Bildiklerini de kaybettin…. Bu kayıplar yeni bir ruhun olmuştu artık. Derini yüzmüşlerdi, ruhunu çalmışlardı sen kelimeleri isyana misafir ederken…
***
Korku diye boş bir tuvali getirdiler… İçine her şeyi sığdırdın da sığmayan ne diye sormadın bile… İhanetlerin kökünün nerden geldiğini araştırmak istemedin beklide. Sevgi bir ışıktı gözlerinde, değişmeliydi de. Değişirken senden gideni de anlamadan dizdin cümleleri defter denilen gize. Vakit dolacaktı elbette o günün kaydı hiç yapılmadı… Tadını bilmediğin şeye ahkam kestin ve merak bile etmedin. Neden her şey aynı?
Ç*Ü*N*K*Ü insan;
Susuzdu testiye su doldurmadı…
Ağladı , göz yaşı vefasızdı fark edemedi
Yorgundu, yorgunluk nerden geliyor diye sormadı
Neyi, ne kadar paylaşacağını bilemedi
İnsan, insan olduğunu unuttu / unutmalı dedi. Kirletmeyi sevdi / kirlendikçe sevindi / kirletti. Bataklık genişti herkese elini uzattı. Batarken batırmanın hazzını duymayı istedi. Hep istedi, vermek nedir bilmedi. Kapı çoktu / birini kapattı, diğerini açtı / elinde anahtar çoğaldı da / fark etmedi … Altın yürekler aradı kendi yüreğini göremedi.. Menfaat merkezdi ayrılmak istemedi. Bütün hikayeler aynıydı / farklı olur belki dedi. Hep yanıldı / yanılttı …
Her şey aynı şeyse farklı olan nerdeydi…

Soru*cevap* / formül * denklem?

Neden

2006-06-29T03:10:00.000+03:00

Neden?

Yeni bir şiir yeni bir doğum demek. Bir kan kaybı, deprem. Bataklıkta çırpınış, nefesin yer yer kesilişi; bitti dediğin an tekrarlanan başlangıçlar.Yok oluşla, diriliş aynı kefede mi ? Neyle neyi tartacaksın şimdi sen? Duvarları kelimelerden olan bir zindandasın. Her yer karanlık sadece gözlerin ışık. Hiç bir canlı yok etrafında yüreğin hariç. Hislerinle oluşturduğun bedeni sorguluyorsun üstelik hiç bir detayı unutmadan, ışığın ve sesin birlikteliğinde. Yeni bir elbise dikeceksin o bedene. Ölçüler aynı, kumaş aynı. (farklı olan ne?) Kalıp bir türlü uymuyor. Umursamıyorsun bu noktayı, düşünmeden de yapamıyorsun ..

"Gece ve Yıldız" adlı tabloyu yapmıştın saman yolunu izlerken şimdi aynı bedeni kelimelerle resmedeceksin. Yüzündeki endişe duvarın incelen bölmeleri yüzünden. Denemek istiyorsun. İtina ile duvara dokunuyorsun. Duvar yıkılıyor neden?

***

Her şey

Masanda açık bir bir defter var. Bugünün tarihi atılmış, sanırım günlük tutacaksın. (Hüzünlü gözlerle boş boş bakıyorsun, zaman ilerlediği halde bir kelime dahi yazmadın henüz. Kelimeler geniş bir yelpazedir. Hayat sahnesinde rolünü hep başkasını taklit edip kendi olamayan insanların cömertçe kullandığı kelimelerin sıradanlığına gülüp geç lütfen.. . Onlarda sürekli kelimeler şekillenir. Avuç içlerinde yoğrulan oyun hamuru sanki kelimeler, akıl almaz ifadelerle süslenip yürekte teşhir edilir, o akıntıya kapılmamak imkansız değil mi? Sahne aktörlerle dolu, dolayısıyla kelime de... Sonrasında yeni aldanış ve rahatlamak için tercih edilen günlük defteri ... Yazmadan çekilen acı deftere boşaltılabiliyor .

Defter; sessizce ilk açıldığım an göreceğim hüzünlü gözü tahmin etmiştim diyor. Her şey bir kehanet mi diye sorarken, şaşkın Tanrıçanın yeni bir cezası mı bu. Neden her şey birbirine girmiş. Her şey bir düğüm, neden?

***

Aynı şey

Güneşin altında ezilen kum yığını. Sanki güneşten bir parça, elimi uzatıyorum / tutmuyor.Belli ki canı çok yanmış. Ya da tutacakken ben çekiyorum. Bütün gün güneşte kavrulan kum yığınlarının çaresizliği, kaderi ; sessiz vaveyla...

Bitiremediğim şiir kum tanecikleri gibi heyecanlı, çaresiz. Aynı şey uzakta da olsa aynı acı. Kum saatini kuruyor zaman perisi. Mısralara geri dönüyorum, onların nefesini içimde hissediyorum ve aynı nefesi soluyoruz, birden kayboluyorlar. Sanki saklambaç oynuyorlar, oysa ben yorgunum bunu unutuyorlar. Bir iki defa sesli okuyorum şiiri. Aynı yere geldiğimde yine sis çöküyor üzerime. Aynı huzursuzluğu hissediyorum ve devam etmiyorum.

Düğün, şenlik, ölüm, yas / aynı şey şairde...

Neden her şey aynı şey?

Ay'dan Kız

2006-06-25T13:21:00.000+03:00

"Heybeler dolusu masal getirsem sana, Yunus gibi sadık bir yürek olsa her dizem, yıldızlara kurulan düşleri çalıp Ay'dan kız çizsem göle / zaman çarşısı benden önce tüketir mi şiirleri? '

Kaf dağına gömülü bir öyküden doğdu kız.
Emdi / Anka’nın yaralı kalbini
yüzünde açan gül(den) damladı kan…
Gökkuşağına asıldı ferman. Yüreğinde
taşıdığın tabut zehirli duman / rüyada büyüdü kız…

Her yönden gülümseyen güneş öptü alnını /
söküldü Kaf dağının elbisesi devler
yüklendikleri efsaneyi yıkadılar bir gölde /
yankılandı ahı uyandı düş /
sakladı göl Ay’dan kızı …

Sarı saçları karanlığı dokudu dağıldı ışık /
bir ceylanın gözbebeğinden.
Rengi kaftandı, gökyüzünü omzunda.
Yoruldu mum / başını eğdi cümle
kaldırıldı boyutlardan perde / a-ş-k
firkat çeşmesi…

Pergelin ucunda mutluluk / daire girift
yürek yakuttan bir taht / oturdu ay’dan kız
zamanı dilendi.

Ardıç dergisi /5

Değil mi

2006-06-10T02:33:00.000+03:00

Yağmur birden kesildi. Bir iki dakika önce telaşlıydı, heyecanlıydı, hiddetliydi ve sıralanabilecek her şeyi desteklemese de kabul ediyordu tarif sıksa da onu. Umulmadık bir zaman olmak istiyordu. Beklenildiğinde avuçlara ancak bir iki damla olarak düşmek sonrası rüzgarla bir hayale doğru sürüklenmek ve belli, belirsiz şekillerden uzak olmak işte yine suskunluğunun ilk sarılışıydı

Naz dediğin makam, sürgün dediğin şehir, rüya dediğin alem; puslu bir gölgeyse gözünü yoran, kelimenin rengi kaktüsün gizlediği suda bulanıyorsa; toprak uyuşmazlığın, ay yıldız ve sen, dik üçgen gibi kendine olan vefasızlığında karanlığa bir yama oluyorsanız öykü denilen işaretle. Umut kapıda yorgun bir nefes ve merdivenin intiharında / kesik bir el. Bekleyiş solgun bir yüz. Yaklaştığın her adımda daha da solan kararsızlığının siteme son seslenişiydi…

(sarılışıydı)…Biraz önce ateş yakılan yerde birbirlerinin dilini anlamayan kül yığını var. Sükutu bozan dalgaların sesi ve her şey bana inat sorularda gizleniyor(du) Cevap; şansızlığını dokusa da çaresiz bir ilmekle bütün şelaleler aynı kurguda. Ayna da mekanı terk etmek istedikçe, sabırsızlandıkça girift bir daire içinde bütün bellek allak bullak oluyordu. Hayal ötesi neyse o perde açıldığında, düş, her zamanki konuk edasıyla yaklaşırken pergelin ucuna yerleşen bekleyiş kelimeye hapis.***Bütün zaman kiplerine elini açsa da söz, yaşam; parmak aralarından süzülüp düşmeyi tercih eden bir telaştan ibaret

d*e*ğ*i*l m*i?

Perde Arkası

2006-06-07T14:59:00.000+03:00

Kareli bir kağıt var önümde,birkaç kareyi boyuyorum kırmızı mavi ve siyahla. Bütün kareleri boyasam en çok hangi rengi kullanırdım acaba? Hayata rengini veren ruh halimiz zaman zaman düşündürmüştür bizi. Çıkmazlar… En çok bu çizgi arasında gelip gittiğimiz olmuştur. “ çaresiz kaldığınızda tek çare bilin ki yine kendinizsiniz” Çare kişinin kendidir keşfedebilene.
Ama zor geliyor hayatı karelerine bölmek ve tek tek boyamak onları. Her kareye çıkmazı, bitkinliği, heyecanı ve çareyi fısıldamak. Beyni ne dolduruyorsa, en çok ne karıştırıyorsa onu parçalara ayırmak ve üzerinde düşünmek olabilir ilk iş. (Ama kaçıyoruz biz bu yük gibi gelen çözümden.) Her şey bitti diyoruz yeni başlamışken. Ve okyanus kadar derin sanılan hayatta boğuluyoruz.( Nereye kadar?)
Ölüme bizi yaklaştıran zehir; damarlarımıza her gün biraz daha yaklaşıyor, iştahla. (Dış alemde; savrulan gülücüklerle sahte bir dünya kuruyor bize. Sadece o anda mutlu oluyoruz. Düşünmeye de gerek yok. İçinde bulunduğumuz anın keyfini çıkartmakla meşgulüz. Bir de bunun perde arkasına inelim, iç aleme)
Neden kabuslarla dolu geceler?
Neden burukluk var yüreğimizde?
Neden bir şeyler boğazımı sıkıyor? İmdat! Sözcüğünü kim duyacak. Yeni bir bataklık mı?Renkli dünyanın ardında neler var? Ve nereye kadar devam edecek bu ışıltılı hayat? Ve göz kapaklarındaki ağırlık bitince sureti göremeyince eşya sökülmeye başlar perde arkası.
Hayatı bir cümleyle ifade edecekseniz deselerdi. Önce hangi kelimeden başlardınız? Keşkelerden mi?
“İnsanların mutlulukları ya da mutsuzlukları,talihin olduğu kadar kendi karakterlerinin de eseridir.”!! (La Rochefoucauld)
Mutluluk için mi savaş verdik. Bazen avuç içlerimizden kayıp giden bazen de yıldızlar kadar uzak bulup seyrine daldığımız o nazlı duygu için mi kendimizden uzaklaştık. Herkese sorular sorduk da bir kendimizi ayırdık. Cevapları bulmak zordu belkide. Ya da doğru cevaptan korktuk. Ve pişmanlıkların seferindeyiz şimdi .
“İnsanlar hatalarını mutluyken değil ancak mutsuzken anlar”. (Daniel Defoe) …
Perde arkasını önce kendimiz görmeliyiz. Yolun nereye gittiğini merak etmeliyiz. Eminim bir zaman sonra hayatı; süzgeçten geçirip mürekkebi acılar olan kalemle anlatacağız, üzülerek. Yolun başı ve sonu görebilmektir.
Her şeyden öte ‘asıl olanı bilmektir” çözüm…. Ruh miracı tattığında tatmin olur!
“Her insan büyük bir alemdir. İnsan düşünceden ibarettir. Geri kalan et ve sinirdir”Mevlana

Yazı ve Şiirlerimi İzinsiz sitelere gönderen...

2006-06-03T01:15:00.000+03:00

Yazı ve şiirlerimi izinsiz sitelere gönderen arkadaşlara rica ediyorum önce hangi şiiri kullanacaklarsa bana bildirsiner..
Okunmak , beğeni ile takip edilmek çok güzel bir duygu. Ben önce bu beğeni için güzel yüreklere teşekkür ediyorum. Bu durum beni çok rahatsız etti. Bilmediğim, adını duymadığım sitelere, form sayfalarında ve bloglarda dolaşıyor şiirlerim. Ve hoş bir durum değil bu manzara çünkü köşe yazarlığını yaptığım bhd.haber.com un haklı olarak bir prensibi var. Bu sitede yazanarın yazısı sadece bu sitede olacak. Eğer şiir ve yazı kullanalıcaksa haber verilip kaynak belirtilecek. Ben tekrar tekrar beni takip eden ve beğeni ile desteklerde bulunan bütün şiir sever dostlarıma teşekkür ederken bir ricada bulunuyorum; lütfen bana mesaj atın ve hengi şiiri alacağınızı belirttin .

sevgiyle kalın ....

Unutulmyacak zaman

2006-05-08T17:47:00.000+03:00

Unutamayacağım, zaman diliminde;iç dünyamı harekeleyen sessizlik kırbaçlıyordu ruhu. An fotoğraf karelerine yerleşiyordu, ölümsüzleşiyordu, bende olan yine bana kalıyordurdu... Zaman tükenmiş nefesiyle eğiyordu başını, andan ötesi hafızalarda canlanıyordu, düşünce avuçlarını açmış cömertçe akıp giden nehir oluyordu.... Kelime dilde kendini düğümlüyordu, Her şey yapaydı...
Unutulmayacak zaman..... İsimsiz kalacak.zaman ...Esen rüzgar toprak altını görmeyecek hiç bir zaman ... Bana kalan ben olacağım ................

Eğer kelimeler yüreğin olmasaydı şu an sayfalar dolardı. Yürek kendi sesizilğini direttikçe, kelime de ona köle....

( başlığı olmayan, adı olmayan her şeye süküt ..)

Çıkmazlar

2006-04-17T01:37:00.000+03:00

Kadın ilk defa aynaya bakıyordu sanki. Tedirgin olmuştu. Boğazına bir şeyler düğümlendi. Bu gerilim saçlarındaki beyazlar içindi… (Acaba değişen saçlarımın rengi bana ne söylemek istiyor? Yaşlanıyor muyum yoksa?)
Beyaz renk; bir çok duyguya tercüman. İnsan doğduğunda, yaşama veda ettiğinde aynı renge sarılıyor. Hem ısındığın hem de üşüdüğün bu rengin sanırım bir çok sırrı var.
Kardan bir elbise için
çırpınırdı çocukluğumuz
buz tutmuş ellerimizi dinlemeden
kar topu oynardık hayallerimizle
gece üfleyince soğuk nefesini
yıldızlar asardı yüzünü…
çiğnediğim kar’dı
çiğnediğim naz’dı…
Gözlerimi kapadım. Dadım Hasene saçlarımı tarıyordu. Tarak isyan ediyordu gür saçlara. (Dadı sakın örme saçlarımı, istemiyorum) Bu son kelimeyi farkında olmadan sesli söylemiştim…
Kapı ziliyle, cep telefonu aynı anda çaldı. Telefonu meşgule aldım. Arayan bekleyebilirdi değil mi? ( Size bir paket var, lütfen isminizi yazıp imzalayın.) Kağıda attığım imza beni temsil ediyor. Ve bu imzayla bir çok sıfatımız oluyor. Yani ikinci bir biz olacak kadar girmiş içimize. Sevmiyorum imzaları. Sevmediğim şeyleri yapmak istemiyorum…
Pencereye yaklaştım. Bahar yağmurları hırslı olur. Sevgilinin hasreti ile heyecanlı ve neşeli olan yağmurun soruları vardır toprağa. Toprak hep sükut etse de. Her haykırış bir düğüm olsa da susmaz bahar yağmurları. (Cevaplarım biliyorum hoşuna gitmedi. Haklısın net cevaplar vermem ben. İdare et. Ya da sorulardan vaz geç. Soru- cevap şeklinde konuşmayı istemiyorum)
Sağ köşeye bakmamak için kendimi zorluyorum. Her defasında aynı duyguları yaşıyorum. İçim tuhaf oluyor, üzülüyorum. Saçları oldukça kısa bir kız çocuğu, üstü genelde okul kıyafeti. Yağmur yağsa da yağmasa da hep o restorant’ ın önünde duruyor. Onu görünce içim parçalanıyor. O yöne bakmak istemiyorum…
Akıl ne büyük nimet değil mi?
Dün gece arkadaşın gönderdiği cd yi dinliyorum. Ruhuma hitap eden parçaları nerden buluyor acaba, pek tanışmışlılığım da yok … Ben bile bazen zorlanırım tarzıma uygun parça seçerken, isabetli parçalar göndermiş. (Dinlerken şiir yazmak bir başka oluyor.) Ruhların ezelde dostlukları vardır. Yeryüzünde tesadüf ettiklerinde birbirlerine muhabbet bağı ile bağlanırlar. Sanırım ruhların tanışmışlığı var önceden. Ya da bunun tersi. Bir türlü sevmediklerimiz de ruhların ezeldeki ayrılıklarından olsa gerek. Bunu düşünmek istemiyorum ( sayın x teşekkürler.)
Paketi hala açmadım. Biliyorum açınca mutlu olacağım. Mutluluk bir yansıma, eşyanın yer değiştirmesi ve ruhtaki doyum mudur? Gördüğün hakikat değil de onun bir yansımasıysa, her adımda boyut değiştiriyorsan, tünelin çıkışı yoksa ve bütün kapılar demirdense, her köşe depremse; senden öncede çıkmazlar vardı, geri dön! Paketi açmadan rafa kaldırdım çünkü paketteki mutluluğu istemiyorum!

Zin /danın Nazı

2006-04-12T00:01:00.000+03:00

Ateşin kefenine sarkıyordu yorgun

bir ıhlamur ağacından / Sükut

avizeydi, bir yanım karanlık

diğer yanımda / ipek

kozasına kan kusan akrep

kıskacından utanan akrep / duvarın

rengiyle deniyordu kendini, gözleri

bir merdivenin intiharında / merdiven

kör bir kuyuda, kuyunun zincirinde /boş

bir ibrik / ıslığında raks eden

iskelet / ayna / mercek …

sılası / asi bir kavil

ebabil kuşunun attığı taş /

Kızıl denizi bölen asa / mürekkebin

diliyle dizildi tespih ipine / rüyası

lahdin baş ucunda kesik bir el

ve boynuna asılı / kırk

soru / kırk cevap… şin kaf / sı

ratın ökçendeki sayılı çivi / miadın

doğum sancısından öç alan ağustos ki

Mikail’in serçe parmağından karanfil

tohumu çekti tespihi / yırtık

gömleğini geceyle diken Zühre’ de

hummalı bekleyiş …

Zindanın nazı, Kays’ın ayak izi /

yordu aynaları… İrem

sultanda aşk

yarada sur / yara ur…

Ümitzeynep Kayabaş

Baharın Kadınına

2006-04-02T21:26:00.000+03:00

Ada’nın kendine has havası, büyüleyici güzelliği, rahatlatıyordu insanı. Mavinin ve yeşilin kendi tonlarıyla dansı bende düğümlenen her şeyi çözerken; denize , aşıkların sırlarını fısıldayan bahar yağmurları da silip süpürüyordu içimde; kedere, hüzne dair ne varsa… Tuvale sığmayan sadece yıldızlardı. Acaba günün yarısına merhaba dedikleri için mi? Bilmiyorum…
Sabahları yürüyüş yaparken; ağaçların, çiçeklerin keyifli gülüşleri arasında kaybolmak adeta onlara nazlanmak ve renginin tılsımlı savaşını veren leylaklara dokunmak bana haz veriyordu. Ada’nın hayranlığına bir de o gizemli kadın eklenince zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyordum. İki yıldan beri baharda; hep aynı saatte karşımda olan bu kadınla, bir tek kelime bile konuşmamıştım. Gizemin anahtarlığını yapan zamana yenilgim miydi bu? (Tunç Tuğra seni tanıyamıyorum. Her şeye bir oyuncak gibi dokunan sen; bir kaktüs çiçeğinin abı hayıtına mı takılmıştın?)

http://www.bhdhaber.com/yazar.asp?yazarid=59&yaziid=758

Baharın Kadınınna

2006-03-28T23:15:00.000+03:00

Hissedilmenin zevkini bir an önce tatmak için ısrarlı, tanımlayamadığı bir hisle tedirgin ve sabırsızdı yarı kaçamak bakışları .
Kendime yeni bir sayfa açmayacak kadar yorgundum. Defterin zamanla yaprakları sararacak, mürekkebi silinecek ve ben yine kendime kalacaktım.
Ruh tatminsizliğe mi aşıktı? En ağır depremleri yaşıyorsun, yaralar alıyorsun, rüyana kan egemen oluyor ve acının tekrarları yelpazeleniyor yüzüne sen ruhun intiharı için yine de uçurumdasın .
“Tunç neden gözlerin hep karşı masada” diye soruyorum kendime…
Bu soruya nasıl cevap verilir bilmiyorum. Geçiştirsem, kelime oyunu yapsam kendime dürüst olmayacağım. Beni bir şeyler çekiyor o yöne doğru ama kendime yüzleşip cevap vermek istemiyorum. Yüzleşsem ne olacak ki.
Her gün çoğalan baş ağrılarım korkunç acı veriyordu ve tahammül sınırımı aşmıştı.
Meslektaşım, canım dostum Bahayı aradım, müsaitmiş hemen yanına gittim.
Baha:
-Baba, şüphelendiğim bir şey yok ama şu tahlilleri bir yaptır, ikimizin de içi rahat etsin.
Tunç:
-Sağol Baha, her şeye hazırlıklıyım. Ben hemen gideyim
Baha:
-Baba çay içseydik hemen gidiyorsun .
Tunç:
-Müşteriler beklemesin akşama görüşürüz
Baha:
-Tamam baba yemekte beraber olalım kafamızı dinleriz .
Tunç:
-Akşam iş dönüşü ben seni ararım. İyi günler
Baha ilk göz ağrım biricik kızım Neslişah ı istiyordu oğlu Turgay’a. Tabi ben verirsem (keşke büyüdüklerinde sevse iki genç birbirini, nasip)
Sonuçları benden çok merak etmişti. Yemeğe başlamadan ilk işi zarfı istemek oldu. Şöyle bir baktı ve gözlerinin içi gülmeye başladı.. (böyle bir dostum olduğu için çok mutluyum )
Baha:
-Çok şükür temiz çıktı sonuçlar. Tunç sanırım depresyon geçiriyorsun birlikte bizim Mete’ye gideriz hem uzun zaman oldu üçümüz bir araya gelmeyeli.
Tunç:
-Ufaklık yorma kendini, üzülmüyorum.
…
Mete, bana işi bırakıp hemen tatile gideceksin demişti. Aklıma gelen ilk yer ada oldu. ve ikinci gün kendimi adada buldum. Bahar ayında burası çok sesiz olurdu. Yazın da, İstanbul’dan farksızdı. Benim için önemli anıların geçtiği bir mekan olarak yer Yalın Çay Bahçesi’ydi. Seviyordum burayı ve her gün mutlaka iki saate yakın zamanımı burada geçiriyordum.
Günlük gazetelere göz attıktan sonra kitap okurdum. Çarşıda gezerken bir kitap dikkatimi çekmişti. Adı “Anlatamadıklarım” olan bu kitabın bana bir çok şey verdiğini hissediyordum. Ama gözlerim kitaptan uzaktaydı. Boş deftere anılarımı yazacaktım. Bir şeyler yazmaya çalıştım ama olmadı. Karşı masaya vermiştim bütün dikkatimi. Saçlarını özensiz arkaya toplamıştı ve elinde bir dosya vardı ve içi mektup doluydu. Tek-tek mektupları okuyordu. Etrafına karşı oldukça ilgisizdi. Dikkatle incelemeye koyuldum onu. Güzel sayılmazdı…
En azından benim tipim değildi. Buna rağmen beni ona neyin çektiğini bir türlü anlayamıyordum. Bir yandan çayını yudumluyordu. Öyle dikkatli bakıyordum ki ona, beni fark etmemesi imkansızdı. Ama başını kaldırıp bakmıyordu. Yaklaşık bir saat sonra masasını toplamaya başladı . Dosyayı kapatırken göz göze geldik. Tebessüm etmek isterdim. Ama yapamadım. Çünkü çok ciddi biriydi.
Diğer günlerde de, Yalın Çay Bahçesi’ne aynı saatte geldi. Gelir gelmez masaya gelen ve kendisine çay servisi yapıldıktan sonra, hep elinde dosya, etrafına karşı alabildiğince ilgisiz olan bu kadın kimdi? İstesem öğrenirdim, ama gizli kalmasını tercih ettim.
Bir ay kaldıktan sonra ben adadan ayrılmıştım ama, içimde tuhaf hisler vardı. O gizemli kadını özlüyordum. Her gün aynı saatte onu görmeyi istiyordum. Bu özlem hiç bitmedi. Önceleri geçecek sanmıştım. Bir yabancıyı, bir hayali seviyordum. Ve çok mutluydum. Huzurluydum. Bir düş’ün doldurduğu boşluğa inanamıyordum. Özetle onunla olmak çok güzel…

(devam edecek)

2006-03-26T03:10:00.000+03:00

Uzun zaman oldu onlara dokunmayalı, yabancı gibi gözümün içine bakıp durdular bazen çok dokunaklıydı bakışları. İçimden bir şeylerin kopup parçalandığı hissettim o an. Hemen kollarına atılmak istesem de yapamadım. Ayrı kalmayı tercih ediyordum oysa ki bu beni üzüyor ve yıpratıyordu. Yaşamda onlar varsa mutluydum. Kelimelerim; bana can veridiğini bilmiyorlardı ki. Önce uzaklaşmak istediler benden biliyordum bu zor olacaktı benim için ama gitmedim üzerlerine onları kendi dünyalarıyla başbaşa bıraktım. Sonra onlar da yapamadı bensiz... Bu öyle bir dünya ki iç huzuru buluyorsun, bazen kabına sığamadığı anları oluyor duyguların ya da hüznün zirvede olduğu zamanlar oluyor. Bitiyorsun, gücün kalmıyor, yavaş yavaş tükendiğini hisediyorsun. Bir zaman sonra bitkinsin; umutlar tükenmiş ve vardığın kapı, çarasizlik. O zaman; elinden tutan, gözlerine yaşam sevinci veren, kelimeler oluyor. Ben yapamam onlarsız onlar da bensiz yapamaz. Bir bütün gibiyiz, damlayacak bir damla göz yaşını anında kurulayan, hayatın dönme dolap gidişatını arkaya attıran hep kelimelerdir ki tek yüzleri olan, birbirine açılan kartları olmayan ve perde arkasını kabul etmeyen, temiz, huzurlu bir mekandır burası .... ( sizden ayrı kalmak üzüyor)

Yık-ım

2006-03-09T01:13:00.000+02:00

Çatlamış toprağın damarlarından arınan suda yıkanan hisler /
kıvranır fırçaların sesinde / ve
martı kanatlarında parçalanır / iskelet …

Titrek ışıklar, hengame,cümbüş...

Siyahın beyazın tezatlığını / gökkuşağında ovarlayan
kırık ipleri,dolasam parmağıma
kesirleri fırlatsam düş aynasına / dolanır
boynuma gökkuşağının yedi rengi...

ördüğüm mısraları, kum vadisinde çözsem
iz ve toz, öpüşünde hayalleri
kımıldayamaz düş...

Yontulan bir mermerden damlayan
sabırları sürüyorumyüzüme, hassas kanatlarıyla
gerginliğimi okşuyor / dolunayın asi çığlığı

Güz ertesi sararmış, yoncalar saklı bavulumda,
anıların ayak sesleri başucumda /
tomurcukların kesik çizgisi / mevsim
ötesi bir avluda harmanlanmakta...

Emiyor oyunların memesinden /akan irinleri yüreğim
kefene susayan kelimeler ölümcül bir çığlığı süslüyor /
Yolumu kesen mevsim / mizanımda ağır gelen nefesi çalıyor …

Çoğullara kış üşüşmüş düşüyor üşüyen gölgen yanağıma /
katran dökülmüş hikayeler kıvrılıyor zindanıma /
sessiz
ihanetin / yüreğime cellat!

"Bir şiirde tartılanı ancak yürek okuyabilir. Yüreği parçaayan da aynı silahtır. Bu şiir; maske takan, rollerini iyi oynayan, hayatın sahte aktörlerine ithaftır"

Dost

2006-03-03T01:10:00.000+02:00

Akrep ve yelkovan hızın maskesini taşımakta (yavaşladığında zaman ibresinin boynu bükük kalır) bir şelale gibi akmalı zaman hiç durmadan …

Koşan sen / yorulan sen / ne aradığını bilmeyen sen
soruyu soran sen /cevabı yüklenmekten kaçan sen
uzattığın el/ uzandığın el / hep meçhul bir hayalden…

Hiçbir şey yerinde durmuyor / ruhun en nadide hazzı coğrafi keşifler.
Ne kırık kaldırımlara / ne de cam kırıklarına aldırış eder adım /yürürsün
çukur olsa da yol …

Geceyi ay, gündüzü güneş, yüreği dost mu aldatıyor? Ya da dost adıyla mı yıpratılıyor yürek? Bin bir köşede bin bir masal kelimeler, yuvarlanır giderken; çığ altında kalan yürekten akan kan göl olur içte …

Gönül dergahında bir misafir konağı kurulur ve dost meclisi can meclisi diye anılır. Paylaştıkça çoğalan nice şeyler olur bu kervanda, mutluluk rüzgarında savrulur gidersin önce. Yepyeni günlere açılır penceren, neşeyle yoğrulurken tatlı gülüşler dev bir anı olur içinde. Manevi bir güç kuşatır seni ve omzuna başını yasladığın o sığınak güç verir sana. Şimdi anlamsız olan hayatın bir manası vardır senin için. Kuşlar kadar hürdür düş ülken…

Önce mevsimler durmaz yerinde, zaman akar, su akar. Dost, düşman adını alır. O vakit kuşlar göç eder memleketten önce onlar hisseder bu acıyı. O vakit güller rengini değiştirir ve rüzgarın hıçkırığı sonsuzluğa kuşanır…

menfaatler, kıskançlıklar, ihanetler girer araya. Bir zamanlar güvendiğin o kişi en çok şüphe ettiğin kişi olmuştur. Ne çok dost maskesi var insanda. Şahsi çıkarlar için duygularla oynanır. Doğruluğa ait sözler sahte insanlarda bir kalıptır.
Biri kendini çok mu övüyor ya da hiç durmadan konuşuyor mu? Bitmeyen vaatleri mi var? Güzel sözleri çok mu? Ve sürekli size minnet duygusuyla mı geliyor? lütfen dikkat edin. Adı dostluk olan bir oyunun içine doğru sürükleniyorsunuz. Özde dostluğu bulmak çok zordur. İnsanı yücelten bir duygu vardır, güven. Onu hemen yüklemeyin karşı tarafa ve ihanete uğradığınızda gülüp geçin. Kendinizi yıpratmayın değmez çünkü. Hep açık bir kapı bırakın insana. İns in lügatta unutmak demektir. İnsan kendini unutur, sözünü unutur, dostluğunu unutur. Bir nevi hazırlıklı olmaktır bu. O zaman yıkılmazsınız, yaranız da ağır olmaz.
Şunu unutmayın “Asıl dost kişinin kendidir.”

Masal bitti mi

2006-02-16T23:40:00.000+02:00

Uykudan önce masallar anlatılır ya o masalla dalarsın uykuya. Kahramanlar rüyanda da yanlız bırkamaz seni ve bilinç altına yerleşen her şeyle haşır neşir olursun istemesen de . Bir gün elime masal kitabı verildi. Israrla her gece bir tane okumamı istediler ki masala düşkünlüğüm yoktur pek. söz vermedim. Yarı isteksiz bir şekilde peki dedim ...
İlk masal dostluğu anlatıyordu... Kitabı kapattım.

Dostluk; menfaat içinde yüzen bir duygu. Hazır bir kalıp, maske ya da zamanda oyun ... Yürek ne çok inkar eder bunu... Hayır der hareretle. Ve savunma uçlardadır. Gülümserim hep.Hatta "Mevlana- Şems" gibi koyu bir demde verilir bu bağ. İnanmak istersin. Rol olduğunu keşfetmen uzun sürer. bağlanmışdırsın dostuna ne derse hemen yaparsın . Dost , dostun hep iyiliğini ister ya! kendi için en güzelini dostu içinde ister ... ( ama sözde ) Ah şu kelimeler yok mu? inanıverirsiniz o sahte bahçenin sahte güzelliğine. ve kelimelerden buket yapılır size, ruh okşanır oysa ki bir önceki dost köprüsü ihanetle bitmiştir. Ama yürek yapamaz dost kelimesi bir mıknatısdır çeker onu... Yine o köprüden düşecektir yine parçalanacaktır yüreği, kan ... Göz yaşı ve kan dokuyacaktır zamanı .....

Bunları ilave yaptım masala ve gerisini okumadım .

İkinci masal açtım ilk masalın aynısıydı

Üçüncü masal da aynıydı ....

Koca kitabı tekrarla bitirmişlerdi. Yarıya kadar okduğum masalla uykuya dalmıştım .... Gördüğüm rüyayı belki bir gün anlatırım ...

Sabah olunca arkadaş kitabı geri istedi ve masal bitti mi diye sordu cevap vermedim .......

(yorumsuz )

2006-02-14T22:23:00.000+02:00

Hayalleri vardı titrek mum ışıklarından /
kelebeğin çırpınışıydı
tedirginleşen umutları / her mevsim kıvrılırdı önünde
elinde anılardan bir sepet / yürürdü kayıp bir kentte …
Kaldırım taşlarının ezberlediği hüznü fısıldardı rüzgar
deniz kızının gülücüğü, ay’ın elinde /
şımaran tezatlar / aynaların arka bahçesinde. Dipsiz bir kuyunun içinde

http://www.bhdhaber.com/default.asp?yazarid=59&yaziid=568

Günlüğümden

2006-02-09T21:16:00.000+02:00

Sessizliğin son nefesi zamanda dağılıp yok olurkan kazanacağımdan emindim. Kaybetmedim hiç ... Benim olmayanı istemedim çünkü ...
Hislerimden emindim uzun sürmeyecekti bu sessizlik. Dayanamayacağını biliyordum. Yüreğin dinlemedi seni değil mi?

Sevgi ne tuhaf. Yerleşiyor yüreğinin en güzel köşesine ve her gün kök salıyor. Her yeni yudumda susuzluk kuşatıyor seni, sarmaşık misali sarıyor, sarıyor ... Ve sen dikenlerin ördüğü merdivenlerde yürüyorsun, acıyan canın yeter dese de sevmeye devam ediyorsun ....

sükuta ihanet yeni değil / gem vurulan yürek

asıldı zaman ipine

kımıldadı dudak

sensizlik bir zehir / damarımda

bozuldu oyun
bozuldu sükut
sevgi tahtında / kristal bir hasret nefesim
yabıncıyım ben bu şehre
sana geldim ....

Hiç- kim- se

2006-02-09T00:31:00.000+02:00

Ben hiç kimseyim, sen kimsin?
Sen de hiç kimse misin?
Öyleyse bizden bir çift var
Sakın söyleme! Bizi sürerler biliyorsun!”
Emily Dickinson

Parmak aralarından
süzülüp giden sükut…
kıvranır/ kesik, kopuk
kırık duvarlarda… Sır hazine
ay ve yıldız, karbon kağıdının gölgesinde …
sırrın / varlık- yokluk kapısı
kilit … gömüldükçe yüreğe / gizlendikçe asalete
aşk seni, sen aşkı / ne kadar anlarsınız?

http://www.bhdhaber.com/default.asp?yazarid=59&yaziid=546

Günlüğümden

2006-02-08T22:18:00.000+02:00

üşüyordu....
sessizlik yorganı olmuştu. Kendi nefesinin arkadaşıydı. Zamanı dilini ısırarak tüketiyordu..... Uyuşan parmak uçlarından başlamıştı hislerini yok etmeye. Özel bir uğraş mıydı? yoksa sessizlik teriminin içinde hapsolan ruhunu tanımak mıydı? İkisi de değil desem .... Karmaşık bir ruh hali hep zikzak çizerken zamanın gövdesinden kopmak ve yüzleşmek istiyordu bir an önce ... Dalından ne varsa koparmak , yaprakları dahi toplamak, rüzgara ses verecek her şeyi çalmak...

Kıvam bulmayan şeyler tat vermez. Acının da neşenin de kıvamı gerek .( sözcükler siz ne çok nankörsünüz! Bana kendi sesimi bile neredeyse farklı verecekseniz . Bırakın ben olduğum gibi kalayım )
'dile gelen sözcük) teselliyi kendinde bulabiliyorsun, nasihatın önce kendine veriyorsun .Tezatı tezatta arıyorsun . Kovalamak herşeyi ve dibi olmayan seçeneklere tutunmak , kör bir kuyuya sudan bir düğüm atmak (yine şemanın içi boş ) beklemeye tahammülün yok ...Yaslan lütfen sesizliğe doğru, uzan iyice ...sessizlikte demlen ... Hiç olmasa bir dene ...

yağmur kanadını kırardı / koparırdı tomurcuklarını
kan rengi yaprakları / toprağın olurdu
her kopan parçada / ayrılık okşardı yüzünü
gül
yine de kıyamazdı yağmura / ahı bile kendine olurdu

hayat bulduğu yine yağmurdu .....

bende / sen de
yağmur da / gülde
ortak bir hikaye ' miydi?

Üşüyordu. Yavaş yavaş donmaya başlayacaktı ama kelimeler mücadele etmekten vazgeçmiyordu...

Günlüğümden2

2006-02-06T22:55:00.000+02:00

Yine zamanda beslendi sessizlik. İnadına hür, inadına çoşkulu, kurnazca, sinsi bir gülüşle körpe bir intikamın hazzıyla kıvrandı. Can yakmanın, hüznü yelpazelemenin huzurunu duymak istedi ve telaşla kinini kusmaya devam etti .... Nefsin arzuyla intikam oyununda kıvranması erişilimez bir saadedtti onun için. Ve bir adım daha güç onun olmuştu

Belki en derin mutluluğu duyuyordu yüreğin. Evet, canım yanıyor! Daha da mutlu ol, zaman acı bir pıçak ve her an doğranıyor duygular; kan akıyor, ruhum kana bulanmış ama kanı göremiyorum. Ve sonrasında da yine kendime soruyorum. Nereden geldi bu kan. Bildiğim net bir şey var. Misafiriyim şu an bana sunduğun sessizlik oyunun. Kısa süreceğinden eminim ama yinede kendimi kontrol etmekte zorlanıyorum. Buzdan bir ip, buzdan bir iğne.... Yüreğimi elime alıp buzla dikeceğim... O zaman acıyı duymacağım, o zaman hiç bir şeye aldırış etmeyeceğim. Ama bir dakika biraz daha beklemeliyim ....

Gün , saat , dakika ... Zaman dilimlerinde dans / acı bir dev gibi heybetli / yanan can ...

Günlüğümden

2006-02-05T21:05:00.000+02:00

Zamana sığdıramıyorum sensizliği ....
Her şeyin sonu mu gelmişti? Oldum olası sevmem son denen şeyi... Bazen zamanda düşüncelerin dansı verime ulaşır. Ya zamana sığamıyorsak? Düşneceler tazelerken kendini, atarken fazlalığını yeni bir doğuma hazırlanırken; diğer yanda sabrın teselli edemedği bir yürek çırpınışı... Sessizliğin zehri damarlarda ilerlerken ölü bir bedeni taşır ruh ...
Duvarın öteki yanı; her güne isyanla zulmü imzalardı ruh. Her yeni dakikayı kargaşalar kelepçelerdi. Doyuma ulaşamazdı isyan... Ve iki yüreğin birbirine yüklenmesi, kırması, güzelliğe dair her şeyi heyacanla yok etmesi ve uzandığı nokta , bitkinlik ...
Duvarın beriki yanı; isyanı an be an kucaklamış olan iki yüreğin, özlemi ... Biribirini bulan gözlerde; sevginin tebessümü ... Her şeye rağmen sevmek... Gururun atıldığ, kırgınlığın silindiği minik zaman dilimleri

“Hoştur bana senden gelen
Ya gonca gül, yahut diken
Ya hıl’at-u, yahut kefen
Lütfun da hoş, kahrın da.”

Sevgi kasesi boşalmaz hiç. Bir zehir/ bir bal da olsa
hem ışık / hem karanlık
hem seninle / hem sensiz
sen de
hem benimle / hem bensiz ...
Sevginin mutluluğu; gelinilğiyle intahar etmiş bir genç kız... Yaşasaydı eğer; eziyete dönüşmezdi sevgiler ... Eğer bir gün yürek kendini anlarsa ben de kendimi anlayacağım ...
Hiç bir şeyin sonu gelmedi. Her ikimizde uzattık ellerimizi birbirimize...

Su ve Aşk

2006-02-03T23:51:00.000+02:00

Soğuk bir nefesten doğdu
kundağı güneş ..
Isındı /
nefes alıp verdi
ellerini açtı yükseldi /
zikri , sitemi / aşk ..

Uykuyu
rengi
tadı / azât etti
su
düşüne rehin ..
aşk can
(s) sırrı
sır , yüreğinin mahşerinde gezgin

Kemikten bir kalem ucuyla dağlandı
nazar /
su ,
gelin …
hem yere hem göğe nikahlandı
Cemalinde yanan tunçtan bir libas
çoğaldı /
aldattı ..
Hal ;
üç güvercin gagasında şarap…

Timsah derisinde köşk
hurufun zehrini besleyen /asırlardır
uyuyan küpler …

Şiş göz kapaklarında / dokuz can
çatışan ,
kesik bir parmak ucu ve ayaz ki /
kıskanır emzirdiği çocuğu…
küllerini harekeler yıldız ..
su rüyada
rüya da suda g(örül)ür

çekiştirildi tül / açıldı atlas /
işaretlendi bereket ve aşk …
Ümitzeynep

Aşk'ı, Aşk'a Sordum

2006-01-30T19:02:00.000+02:00

Aşkı bir müzede seyrettim sanki. Aslında ben müzeleri sevmezdim. Kurutulmuş çiroz anıların mekanı gelirdi bana.” Sinyali...
Ruh dünyam, bazen tezat duyguları teğeler. Peltek bir lisanla konuşmamı, bende şaşkınlıkla karşılarım. Dağ yamacında nefes-nefese koşarken; kendimi sahilde bulmamı anlayamadım bir türlü…
Ondan olsa gerek ki; bir müzede ki teşhirliği göz ardı etmeyişim. (her ne kadar çiroz anıların mekanı desem de)

http://www.bhdhaber.com/default.asp?yazarid=59&yaziid=518

Mutlu muyuz

2006-01-26T15:18:00.000+02:00

Yorgunluk; yüz hatlarına yerleşmiş hemen kendini belli ediyor.Yıllar oynadığı oyunlarıyla onu da kendisi gibi yapmış ( direksiyon hep istediği yöne çevrilecek, isterse uçurum olsun yol, fark etmiyor)
Hayat sahnesini, ustaca kullanan bir aktörün kurbanı olmak nasıl bir duygudur acaba?
( Aynı kelimelerin dünyasındaysanız; satın aldığınız ruh varlığı size elini uzatır; anlık bir hüznü harmanlarsınız. (İç dünya depremleri sessizdir, endişelenmeyin)
İnsana denilse ki; kendi tanımını yapar mısın? Hemen düşünecektir sık kullandığım poza göre mi tanım yapsam diye. Kendini tanımayan insan, duygularla yüzleşmesini bilemez. (Karanlık ve gözler kapalı, pistte dans; hayal gücünün çemberinden geçmek mi? Yorum yok)
Bazen zaman kavramı dağılır, geçmiş – gelecek kurduğu köprüyü yok eder.(Geçişi nasıl sağlayacağız) Bir oyunu izliyorsun ya da oyunun içindesin; rolün güven. Bu duyguyu hakkıyla sunabilme sanatı çok zevklidir değil mi? (Deseler ki bir yüreği yıpratacaksın ilk yapacağın şey ne olurdu? Senin yerine cevap vereyim “oyundaki güveni fısıldardım” İnanışların göz pırıltısını görmek; ruhta ki en derin hazlardan biridir. O makamı sık sık ziyaret ettiğini biliyorum.( Senin bilmediğin bir şey var; bezen gözlerin yerine yürek ağlar! Mutlu musun?)
Mutluluk terimi nedir diye soruyor yabancı bir ses. Derin bir konu diye yüzeysel geçmek istesem de ses beynimde çoğalıyor (Dinle …)
Mutluluk; mekanı bulduktan sonra onu iyice tanıyıp idrak etmektir. (hangimiz gerçek mutlulukta? Mutluluğun gerçeği de mi var? Cevap yok)
Mutluluk; ait olmak istediğin yerde rahatlıktır. (rahatlık nedir? Bana, soru sorma artık) Duyuların coşkulu olduğu andır, keyiftir. (Tamam soru yok, için rahat etsin )
Mutluluğu hazmetmek zordur.Onu bulduğun an kaybetme korkusu sarar seni (olmadık şeyleri büyütürsün, çoğaltmayı değil eksiltmeyi tercih edersin. Sana cazip gelen olumsuzluklardır. Şüpheyle pekişir duyguların. Aynı tekerlemeyi çevirir dil. Ve daralır çember ki bu kabusundur. Sen onla beraber olmak istersin ama ruhun dönme dolapta gezer. İsimlendiremezsin kendini, baksan çerçeveye, mutluluk yerleşecek (yıldız kayarken de dilek tutulur değil mi? Bir başka yürekte bir başka mutluluk .ştt ! dileği içinden tutacaktın! Üzülmedim merak etme)
Mutluğu ararken mutlu oluyoruz biz. Bir tepeye oturtuyoruz onu ve tırmanmaya başlıyoruz bazen düşüyoruz, kan lekesi tenimizde bazen de yetmiyor ömrümüz içimizdeki ukdeyle göç ediyoruz . Onun bizim olmasına hiç müsade etmedik, edemedik! Hüzünler tutuyor bileklerimizden bir zincir oluyorlar bizi saran ve her yönden kilitliyorlar bizi. Böyle iyi değil mi? (Yarım kalmış mektuplar vardır. Niye tamamlanmadılarsa? Yarımdır ama defalarca okursun onu her okuyuşta aynı duygularda mısın? Ben nerdeyim?

http://www.bhdhaber.com/default.asp?yazarid=59&yaziid=499

Aşk- Suret

2006-01-23T01:40:00.000+02:00

Kırgın bir iklimden
vahiy /
efsunlanmış bir bakıştan
düşen /
cemreydi aşk ..
Güneşin rüzgarla sevişmesiydi
ayazı /
yazgının beşiğiydi / demlendi -im
derinliğinde vuslat… Giz dediğin naz
makamı sultan / afakın ukdesi çığlık ki
gölü öper cansız bir suret / eğil divana
aşkın nefti / umuda seyran ..
Taradı bahar rayihasına / tadı ki
ayandı / beyandı
aşk…

Asileşti destan ve hararet
sabahladı/ kayan bir yıldızda
uçuk bir dudak
yudumlandı gök / dillendi çöl
vücudu aşkın /
kan
heyecan…

Dergahında diklenen volkan
asıldı / günahının kıyametine
sardığın hüküm / gümüşten
bir hançerdi… Serçe parmağımda / nişan
Topladı kaleden çanları/ cin
öğüttü susmaları damak / ve aşkı
Sühan’ a biledi /
bedir
ebet …

AİLE İÇİ SORUNLARA BAKIŞ

2006-01-16T19:31:00.000+02:00

Yazarımız Ümitzeynep Kayabaş'ın Klinik Psikolog Cafer Çataloluk ile Aile üzerine yaptığı söyleşi.
ÜMİTZEYNEP KAYABAŞ-Erkek eğitim aşamasından geçse de taklitçi bir misyonu üstleniyor ezberlediği babasının rolünü kendi ailesinde de uyguluyor ve zincirleme huzursuzluk (sorunlar – şiddet vs) devam ediyor. Ve Türk aile yapısı her geçen gün çöküntüye doğru gidiyor. Bu çöküntü nasıl durdurulabilir? Günümüz ve geçmiş aile yapıları arasında ne kadar fark vardır?
CAFER ÇATALOK: “Burada çöküntü mü vardır yoksa olan bir değişim hali midir?” bence burası net değildir. Çökmesinden söz etmek için erkek egemen, evi bir büyük kadını yönettiği, bireyselliğin desteklenmediği, kadının hiçselleştirildiği sistemse; “O zaman çökmemeli mi? diye sormak lazımdır diye düşünürüm. Çökmekten kasıt, sistemin özellikle çeşitli manüpülasyonlarla kaosa sürüklenmesiyse o zaman daha çok çökmek kavramına yakın dururum. Ama sorum gene havada durur. Gerçekten çökmekte midir.?
Ü.K Çöküntü sorusunu şöyle düzeltelim. Aile de iç çöküntü yaşanıyor mu ?
C.Ç: Aslında soruya önce çöküntüyle başladığımızda temel ilk sorunum; sahiden aile çöküyor mu? bundan çok emin değilim. Yani daha muhafazakar ve daha kapalı bir aile iken daha mı sağlıklıydı? bu soruya cevap vermek zor... Kültürel geçişlilik sürecinde genel ve hızlı bir geçiş yaşıyoruz. Özellikle kitle iletişim araçları ile aile içinde yoğun bir dalgalanma var ama bu çöküntüden çok bence yeni durumla baş etmekte zorlanan yada bu duruma hazırlıklı olmayan ebeveynlerin uyum sağlayamaması ile ilgili...
M.Ö 500’lere ait hatırladığım bir yazıtta da bu günkü söylediklerimizin aynısı söylenmiş ve aile çöküyor denmiş. Ardan 2500 yıl geçtiğinde aynı şeyi söylemeye devam ediyorsak sanırım buradaki değişim karşısında kendi iç dengemizi korumaya yönelik bir savunma halimiz bu. Burada bir çalkalanma olduğunu kabul etmek gerekir. Eskiden siyah beyaz zamanlarda anne ve babanın baş etmesi gereken durum şimdikinden daha kolaydı. Sistemlerin; özellikle aile sisteminin en temel özelliklerinden biri esnek olmaktır. Aile sistemi değişimler karşısında ne kadar katı durursa önce çevreden ardından kendi üyelerinden kopmaya başlıyor. Başarılı bir aile; kendi iç değerleri ile çevrenin ve toplumun değişen değerleri arasında bir denge oluşturur. Ve çocukları da bu doğrultuda yetiştirir. Eğer bu değişimi görmezden gelirse; bu sefer çocuklar sokakta, okulda, tv de vb başka şeylerle karşılaşırlar ya cesaret edip bunları denerler. Yada daha içe kapanarak çevreleriyle aralarında farkın büyümesine izin verirler… Örneğin; Almanya’da ki aileleri ve Türk çocuklarını düşünün. Almanya’nın zencileri gibidirler. Çünkü; ailede kendilerine sunulan değerler ile içinde bulundukları değerler çatışma halindedir ve durum gerçekten pek iyi değildir. Türkiye’deki aileler Almanya’da ki ailelerden daha çağdaş ve değişime daha açıktırlar. Bir arada yaşarız, farklı etnik ve mezhep, din farklarına karşın ama Almanya’da, iki Türk kasabasından girmiş veya iki farklı mezhep arasında bile büyük çatışma vardır...
Sonuç olarak; ailede bir çökme değil zorunlu bir dönüşüm vardır. Buradaki bence temel tehdit özellikle kitle iletişim araçlarında sunulan ve cazip duran aile deneyimlerine aile yapımızın hazır olmaması yada öyle olmak zorunda kalmaması… Ailemiz kendi kültürel aidiyetini kaybetmeden yeni duruma uyum sağlamalıdır. Çağdaşlaşmak yok oluş yerine daha eşit ve dengeli ve sağlıklı bir aile sistemi üretmektir…
Ü.K- Anne aile içinde büyük sorunlar yaşamaktadır. Bu bazen şiddet boyutuna doğru da uzanır ama gerek toplumsal baskı gerekse ekonomik özgürlüğün olmaması onu şiddet gördüğü ortamda kalmaya mecbur eder. Bir çok negatif şeyleri bire bir yaşadığı halde (ailenin geçimini yüklenmeyen bir eş, çocuklarının her türlü bakımını omuzlarında taşıması, bununla beraber hak etmediği şiddet, büyüklerin aile ortamına müdahalesi) kendi çocuklarına ideal aile tipini vermez . Hatta çocuklarının kurduğu yuvaya kendisi de müdahale eder. Zaman çekilmiş olan acıyı unutturduğu için mi anne bu şekil davranır? Yoksa şartlanmış bir beyinle mi hareket eder? Anne neden bu rolü seçer?
C.Ç- Anneler ideali veremezler. Verebileceklerini verebilirler. O da onların kendi açmazlarıyla daha çok bağlantılıdır. Başka türlü davranmayı bilseler, belki öyle davranmayacaklarıdır. Kadın da, kendisini yetiştiren anne- babası ve sistemdeki rolleriyle özdeşleşir. Kendisine şiddet uygulananlar daha çok şiddet uygulamaya meyilli olurlar. Şiddet görmüş kişinin eşi, şiddet uygulamayan bir adam olsa dahi kimi durumlarda onu şiddeti uygular konuma taşıyabilmektedir. Çünkü mantığı tersini söylese de psikolojik yapılanmasıyla bunu yapmış bulur kendini.
Ü.K-Gürültülü bir aile yapımız var “suların durulması” ilerleyen yaşlarda oluyor. O döneme kadar sağlıksız yuvalarda yetişiyor çocuklar. Yaşın evlilik için kısaca önemini izah eder misiniz?
C.Ç-Olgunlaşmak, yada olmak en önemli haldir aslında, olgunlaşmayan tohum yeni bir ürün vermez. “ Olgunlaşmayan meyve acı olur yenmez” bu yüzden evlilikte mutlaka bireyin kendini ve ne istediğini bildiği sorumluluk yaşı olmalı. Yoksa dediğiniz sakıncalar mutlaka var. Tamamlanmamış bir kadınlık; tamamlanmamış bir anneliği getiriyor ve bu zamanla düzelmiyor Aslında zamanla eksik haliyle, çocuk annenin çocuğu da ihtiyacı olan ilgi, yakınlık, yol göstericiliği almakta zorlanıyor..
Babaların da çocuk baba olarak yapa bilirlikleri ve güzellikleri ile büyük ebeveynlerin yönettiği ve bağımlılıktan çıkmakta zorlanan aileler ve çocuklar oluşuyor. Çocuklar evcilik oynamalıdır bence...Bunu uzun yıllara dayanan deneyimlerimle söylüyorum...
Ü.K- Kadın yuvasına daha düşkündür. Erkek aileyi daha çok yıpratıyor diyebilir miyiz? (vurdum duymaz tavırları ile)
C.Ç-Aslında böyle bir şey söylenemez. Bu daha çok bizim var saydığımız bir durum. Aile içi ilişki dinamikleri, bireylerin erginlik yada olgunluk düzeyi bunda etken… Kimi ailede anne, kimisinde de baba bu rolü daha çok taşıyor görüntüsü vardır... Kadın böyle olması konusunda eğitilmiş ve o rolü almaya çalışırken "yuvayı dişi kuş yapar" gibi.
Erkek; daha sert ve aileyi korumak rolüne sıkışmış durumdadır. Çocuklar babayla korkutulur halen bir çok ailede; babada rolünü yapmaya çalışır... Ama temelde kültürel özellikle ataerkil duruşta; anne daha bağlı dururken baba daha uzak durmaktadır. Genelde boşanma sonrası çocukları anne alır. Babalarda seyrekleşerek büyük oranda çocuklarla bağlarını seyreltirler..
Ü.K: Aile geçimini üstlenmeyen erkeler çoğunlukta. Buna bağlı olarak yıpratan erkek mi ?
C.Ç- İnsanın kadın olsun erkek olsun temel olarak kendini gerçekleştirmek ve takdir edilme isteği var. Eğer erkek çalışmazsa, kendini gerçekleştirememenin de sıkışmışlığıyla geren bir durumda davranabilir.
Ü.K-O erkek ki yuva kurana kadar; kadını en güzel kelimelerle süsler ve aşkı çoğu defa dizelere geçer . Yuva kurulduğunda erkekler kadına farklı bir platformda ( hakaret , davranışlara tahammülsüzlük vb. gibi ) yaklaşır bunun tabanında ne yatmaktadır? Hayal kırıklığı mı? Erkeğin aradığı ne ?
C.Ç- Kadında, erkekte “aşkın yada arzunun” dayatması ile ellerinden geldiğince özenle ve sevgi ile davranırlar… Aslında kabul etmekte zorlanacakları durumları bile görmezden gelir, zamanla değişir, “ben onu ikna ederim” diye bakarlar. Oysa evlilikle beraber birbirlerinin gerçekleriyle yüzleştiklerinde kendi gerçek halleri de ortaya çıkar... Sorun çözmek konusunda yada kendini aktarmak konusunda da yeterince becerikli olmadıklarından; erkek en kolay yol olarak şiddeti seçer. Erkekte bu “kaba kuvvet”, kadında bu “sözel yada duygusal” şiddet olarak ortaya çıkar.
Kendini tamamlamış erkekler bir eş arar…Tamamlamış erkek ve kadınlar ise bir sığınak, tarih boyunca var olanı, devam, statü, anne babasından koparak iç ve dış bağımsızlığını oluşturma ve erkekliğini ve kadınlığını bu çatı altında resmi cinsellikle ifadeyi vb. ararlar. Kendini tamamlamış kadınlarda bir eş arar…
Ü.K-Mantık evliliği mi, yoksa duyguların hakim olduğu evlilikte mi sorunlar daha azdır?
C.Ç- İdeal aile ütopyadır. İdeal toplum gibi. Ancak hazır oluşlukları ve içsel gelişmeleri, kendini ve ötekini kabul ederek ilişkiye girme ile ideal olana yaklaşılır. İlişkide ayrılıp ayrılmama çocuğun hatırından çocuk bireylerin hazır olup olmamalarıyla ilgilidir. Çünkü sorunlu bir evliliktense sağlıklı bir ayrılık daha iyidir. Mutsuz ve sorunlu ebeveynler sağlıklı çocuklar yetiştirmekte çok zorlanırlar...
Ü.K- Anlaşamayan çiftler ayrılığa gitmeli mi? Bu evreyi açır mısınız biraz?
C.Ç-Ayrılmalar karşılıklı olarak çocuğu alarak diğerini cezalandırma, çocuk kanalıyla onu kontrol etme, hayatını takip etme yoluna gidilir.
Yapılması gereken “anne ve babanın kendilerinden kaynaklı sebeplerle ayrılmaya karar verdiklerini çocuğa birlikte aktarmalarıdır”. (çünkü çoğunluk çocuk kendini onların ayrılmalarında suçlu bulur ve bu onun duygu ve davranışlarını olumsuz etkiler). Ondan sonra baba ile ilişkisini babayla çözmesini, anneyle sorunlarını anneyle çözmesine çocuğu cesaretlendirmeleri ve yönlendirmeleridir. Bir diğer noktaysa anne de, baba da kendi ailelerinin çocuk üzerinden ötekine dair duruşlarını ve tavır alışlarını engellemeye çalışmalarıdır. Çocuk her ikisinin de kendini sevdiğini ve istediğini bilmeli.. Kadın kocasına, adam karısına öfkeli olabilir ama bu çocuğu ilgilendiren ve taraf olacağı bir durum değildir. Onun annesi kötülenirse çocuk annesi ile ilgili olarak hastalıklı bir algı yaşar babası için olunca babası için. Kötü olan bu süreç başlarsa genelde durmaz. Kadın erkeği , erkek kadını suçlar durur. Olan çocuğun anne ve babalık algısına olur ...
Sonuç olarak bir psikolog olarak tarafsız olmayı tercih ederim. Ama genel sisteme baktığımda kuşaklar boyu aktarılan hastalıklı rol algılarından özellikle erkek egemen duruş kadını mağdur duruma sokmaktadır. Kadında mağdurluk rolünden çıkmaya yanaşmakta zorlanmaktadır. Mağdurluk genelde bedeninde hastalıklarla karşılığını bulmaktadır. Bel ağrısı, gastrit, baş ağrıları vb. bu anlamda kadın güçlendirilmeli ve bir birey olarak kişilik gelişimi desteklenmelidir. Unutulmamalıdır ki bir odada biri huzursuz ise diğerinin huzurlu olması beklenemez aynı veya benzeri sıkıntıları erkeklerde göstermektedir. Kadınlarında erkeklerinde ruh sağlığı için kadınlar desteklenmelidir. Bu destek ekonomik bağımsızlıktan tutunda kendi değerini fark etmesine kadar bir sürü desteği içermektedir. Çocuklar ise yangın olan yerde yanan fidan gibidir. Yangın sönmeden sağlıklı büyümesi zordur.

http://www.bhdhaber.com/default.asp?haberid=6035

Med Cezr2

2005-12-22T21:04:00.000+02:00

Zihin, kendine özgü oluşturmuş olduğu mekanizmada, beden ve ruh ikilisini
İptal ederek , zemin kaygısına mahal veremeden inişleri çıkışları topluyor ..
İlk davetiye posta kutusuna verilmeden gönderiliyor (ışınlanıyor mu? )Üzerinde adres olmayan zarfı açanlar ; koşmaya başlıyorlar nefes nefese , düşmeler oluyor , yara bazen küçük bir sıyrık bazen de çok derinde …” Kan kaybı çok ! lütfen yardım edin “ (endişem bana kalıyor )
Her caddede aynı kalabalık , hızla koşuyorlar ( Nereye ) ellerinde kağıt ,mürekkep yere damlıyor , ekleri çoğaltmışlar , kullandıkları gözlük beyne aynı sinyali veriyor ( bu denklem karışık sadeleştirmek gerek ). Telaşın nabzını da ara sıra yokluyorlar ... Başkalaşıma devam…
Devam eden cümlede ; noktaya karşılar hemen virgül ..Seyrediyorum koşanları ; yüzleri yabancı , yürekleri aynı…Kaybettiklerini umursamıyorlar bile , şart kipi devrede
( koş ! )…
Yolun sonunda büyük bir yol haritası , yığılmışlar oraya ;hesaplar –kitaplar yapılıyor
geceyle gündüz yer değiştiriyor ve geriden gelenler haritaya bakmak için sabırsızlanıyor . Haritanın bir tarafı eksik !
- Haritayı niye tamamlamadınız
- Düşüncelerin tamamlaması daha iyi olmaz mı ?
İkimizde gülümsedik ( zeka oyunu). Yön değiştiriyorlar. Kimisi geldikleri yere geri dönüyor (anıları yaşatın , tekrarları alkışlayın , fotokopisini çekin , burası boş bir meydan ) Hız düşmesin,dikkat !
Sanki boşluğa düşüyorlar , denge kaybediliyor ve birden duruyorlar . Anonsu yapan tiz bir ses; “ koşmaya devam edin “ ki koşuyorlar herkes soluk soluğa ..

“ İnsanların büyük çoğunluğu tüm mutluluklarını bir başka insanın eline bilerek koymaya çalışır. Bu tür mutluluk arayışı insanın olgun olmadığını gösterir . Olgun insan mutluluğun temelinin kendi içinde olduğunu bilir “
quentin crısp

-Şimdi ben sana mutluluk köprüsü kursam adı oyalamak mı olur ?
- Bir nevi ağrı kesici gibi desem!
İkimizde gülümsedik
- Cevapların ilgimi çekiyor
- Bana etkilenmediğini söyle hemen
- Dokunursan eğer kelimelere parmakların bir ölünün vücudunda gezinecek . Soğuk tercihim değil…
Perde açılıyor , oyun başlıyor ve herkes kendi sesiyle meşgul. Görüntüyü de takan yok. -Dinlemeyi ne zaman tercih edeceksiniz ( ilk soru- ilk kopya)
Ekranı küçük kareler kaplıyor , karelerin içinde hep aynı bölüm , iyi ki ses yok.
-Sen neden konuşmuyorsun
-Sonradan konuşmanın tadını iyi bilirim . Avucumun içindeki parçaları da yerleştirdiğimde puzzle yi tamamlamış olacağım
-Biliyorum o zaman bana ihtiyacın kalmayacak .
Her ikimizde birbirimizin gözüne baktık , konuşmaya devam etmek yersizdi ..

“ kendini yetersiz gören insan tereddüt içinde beklerken , hata yapmaktan korkmayan girişimci insan , daha üstün hale gelir “
Henry c. Lınk
Yolun bitiş sinyalleri veriliyor. Bundan sonra cam bölmelerin üzerinde koşulacak , ya cam kırılırsa diye düşünmüyorlar bile …
İçindeki “ ben “ e karşı yabancılaşma ; dev bir yansıma olarak geri dönüyor , keşfin adı yalnızlık ! Bazen yerçekimine karşı inatlaşıyorlar , soru işaretleri asılı kalıyor havada bazen de her çukurda ayrı bir heyecan , hezeyan …Uzanan el - uzattıkları el aynı düğümü atıyor . İçindeki “ben” e ne zaman geri döneceksin ?
Eğer aynı zemin paylaşılamıyorsa en yoğun hisleri sunulsa da algı yetersiz kalacaktır iletişim ağı kurulamayacaktır ki bu da kişinin kendine olan yetersizliğidir ….( pencereyi aç - pencereyi kapat )
- Bütün parçaları yerleştirdim, puzzle yi tamamlamak uzun sürmedi
- Sol köşeye bak!
- Ama elimde başka şekil yok . (bakışları biliyorum der gibiydi)
- Eksik parça nerde .. Duruşu dimdikti ve karşıya bakıyordu hiç bir tepki vermeden
- Tabi ki bende
- Uzat onu lütfen !
- Sen almasını bilene kadar , onu sana vermeyeceğim…
- Gözlerimiz kin içindeydi (nedensiz )
- Bence o boşluk yüreğindir ki onu tamamlamak da zor değil. “ Her davranışın atası bir düşüncedir “ der “ Emerson “

Med Cezr

2005-12-01T21:07:00.000+02:00

Hareket eden duvarlar arasında , bomboş bir odada , parmak uçlarımla ;ileri geri geziniyor, ne ile neyi tartacağımı ararken, bocalamamaya özen gösteriyorsam da kaybediyordum …
Yerdeki çam tahtalarının uyumuna imreniyor , görselliğini yitirmiş köşelerinde kendime küçük de olsa bir pay çıkarmayı ihmal etmiyordum …
Duvarlardaki boyayı diğer renklerden ayırt edebilmek için diretiyorsam da; gözlerim sabit bir bakışta konaklıyordu.( Neden ..) Çalkantılı ayrıntıların, bir dağ haşmetiyle kurnazca gülümsemesi bana dokunmuyor değildi.
Yenilmişliğin verdiği acı ; bir yandan kırbaçlarken diğer yandan da çöküntüye gömüyordu ki , tinsel ve tensel dokunuşları da tavana asmakta da geç kalmıyordum .( Acelecilik kaçınmazım mı … )
Ses kendi nefesim , gölgem ikinci bir ben ..

“Her bilinç kendine özgü bir niyet geliştirir.Ve bu niyet o bilincin neyi , nasıl anlamlandıracağını etkiler” Husserl

Gezinmem bittiğinde, zil sesini duyuyorum. Bir defa çalan zil şimdi susmuş bir şekilde kapıyı açmayı dikte (dikta) (işaret-zorluyor) ediyor. Kapıda bir paket! ( Paketin sahibi mi , paket mi merak edilir )
İçeri girerken bir yandan paketi açıyorum ;akvaryum… Tek bir balık kendi hücresinde … Onun arkadaş(yoldaş-dost) olması için düşüncelerimi içine boşaltıyorum . Balık ve düşüncelerim...
Bir ağ atsam önce hangisini yakalayabilirim? Üçgenin yine bir tarafı eksik! Kırsam akvaryumu balık ölecek. Çıkmazlarda sallanıyorum; “Durdurun salıncağı “ nefesim kesiliyor! Kalp atışlarım yükseliyor... Beni duyan kimse yok , dudaklarım kımıldamıyor ki … Bana yaklaşan ışık ( ilk mesajım )
Az önce şiddetle sallandık, biliyorum biraz sonra duvarlar yıkılacak. Ben (enkazın) çöküntünün altında kalacağım yine! Çığlıklarım benim olacak ,Ben akvaryumu dışarı çıkarmalıyım! Balık yaşamalı .
Ayna görüntünün görüntü de benim .
…
“ kendi kalbine bakamayanın; yaşamı bulanıktır kendi yüreğine bakabilme cesareti gösterenler gönlünün
muradını keşfedenlerdir .Dışarıya bakan rüya görür , hayal dünyasında kaybolur ; içeriye bakan uyanır
kendini keşfeder . “
Carl Jung

Sakin olmalıyım… (Bir yığın düşünce arasında nasıl sakin olunacaksa!) Düşünceler arasında med-cezr’lerim oluyor. İçimdeki beni anlatmadan, (akabinde) dalgalar arasında yaşam savaşımı vermeden diğeri başlıyor. Her şey yarım ….
Ve ikinci bir zil .. Kapıda bir paket ( bırakanı merak etmiyorum , ip uçları beni ona götürecek ) Müzik kutusunun kapağını açıyorum; müzik çalıyor. Balerin dans ediyor ve düşüncelerimde ona eşlik ediyor ..
( bütün hikayeler bir sarmaşıktır. Yapraklarını kırsak , dallarını küçültsek , kökü ne yapacağız . Sarmaşıklar kalsın)
İçimdeki ben’e geri dönüyorum. Her şeyden önce; onu cesur diye tanıtabiliri. Hayatı irdelersek ;hayat, kişinin bire bir yaşantısıdır ki; kendi iç dünyasındaki özgürlüğü kavradığı zaman, kişi etken olan her şeyi ihraç etmeyi başaracaktır. Ayrı köşelerden aynı hayat hikayesi indirilse de ..
…
Zil çalmadan kapı açıldı .Korktum birden! Başımı kaldırmak istemedim. Bana iyice yaklaştı;
-Sen miydin?
-Elini aç lütfen!

Tereddüt etmeden elimi uzattım. Küçük bir paket avucumun içindeydi. Nedir bu? sorusuyla gözlerine baktım. Gözleri “açsana” paketi diyordu ki; paket avucumun içinde büyümeye başladı. Büyüdü ….büyüdü ….
Paketi açtım bir albümdü . Tebessüm etmek istedim , hoşuma gitmişti . İlk sayfasını açtım: O da ne? Tüm fotoğraf kareleri boştu!!!
-Resimleri neden göremiyorum ?
-Bana cevabını alamayacağın sorular sorma.
(Getirdiğin albümde senin gibi)
-Ona düşüncelerini yerleştir ve bana ver !
(gözlerimle bu kolay mı diye baktım beni anlamış olacak ki )
-İstersen ..
-Paket için teşekkür ederim . Kapıdan çıkmak üzereyken “ görevim “dedi gülümseyerek
Önce saçlarım, sonra kağıtlar uçuştu. Ben hala hareketsiz duruyordum. Ta ki; yüzüme düşen yağmur damlasına(!) kadar. Sabah olmak üzereydi. Açık unuttuğum pencereyi hemen kapattım. Yerden not aldığım kağıtları topladım . Gözlerim yorulmuştu.

Yazılamayanları okuyabilseydik kelimeler d e düşünmek zorunda kalırdı .

Ümitzeynep

Şairimiz Yaşar Bedri ile İmgeyi konuştuk..

2005-11-24T19:22:00.000+02:00

“Poetikayı ve tarihsel süreçteki şiirin serüvenini bilmeden şiir yazmayı, anatomi bilmeden ameliyat yapmaya benzetebiliriz.”-Ümit Zeynep Kayabaş: Yaşar Bedri şiirde imgeye nasıl bakıyor?-Yaşar Bedri: Dönüştürülen izlenimlerin insan bilincinde farklı yansımalar oluşturabilmek; anlatmak istediğimizi daha etkili söylemek için, farklı ilişkilendirmeyle sözü edilmeyeni çağrıştırma benzeyen ve benzetilenle ilişkilendirerek zihni beklenmedik algılara yönlendirme sanatıdır imge. Rahat anlaşılır bir ifadeyle; iki sözcüğün terkibinden oluşan yeni bir biçim, farklı çağrışımdır diyebiliriz. Olmazsa olmazı imkansız, aidiyeti şiirle tescillenen bir olguya nasıl bakılırsa öyle bakıyorum.Ü.Z.K-İmge şiirde farklı bir boyut mudur yoksa şiirin gidişatındaki serüven midir?Y.Bedri: İmge bir şiir estetiğidir. Bilgisel ve sezgisel tasarımlar yeni bir şiire dönüştürülürken çok fazla biçimsel alternatifimiz olmadığını biliyoruz. Bu ‘yeni’yi oluşturabileceğimiz özgün kulvar söyleyiş ve imge atlasıdır.- Ü.Z.K: Vezinli şiirlerin sahibi sizce imgeye neden karşı?-Y.Bedri: Galiba bu sorunuzun muhatabı ben değilim. Karşı olanlara sorulması gereken bir soru. Vezinli şiirde imgenin olmadığını kim söylüyor ki? Divan şiirini hatırlayınız, ezberlemek zorunda kaldığımız onlarca edebi sanatları… İnsan bilmediğinin cahili, bilmediğinin düşmandır her zaman.- Ü.Z.K: İmgeyi bir saklanma bir örtü olarak gören kişilere kısaca hangi cevabı verirsiniz?-Y.Bedri: Nasıl saklanma, nasıl örtü? Sözcükler ve çağrışımlar açık ve sarih değil mi? Üretilen metin hava tahmin raporu, ya da yemek tarifi değil ki… şiirin kendi estetik dinamikleri içinde yapılandırılması ve değerlendirilmesi gerekmektedir. Poetikayı ve tarihsel süreçteki şiirin serüvenini bilmeden şiir yazmayı, anatomi bilmeden ameliyat yapmaya benzetebiliriz. Nasıl ki bilinçsiz ameliyat hastanın canına okuyorsa, bilgisiz metin üretmek de şiirin canına okumaktadır... şiir kirliliğine sebebiyet verip, bilinçsizliğini kocaman sözlerle meşrulaştırmaya çalışan zevatı üzülerek izliyorum. Katılımı yüksek sanal platformlarda şiirin (ya da diğer türlerin) ‘ne’liğinin, ‘nasıl’lığının bilinçle tartışmaya açılması gerekmektedir.-Ü.Z.K: Günümüz şairlerinde görülen Gerçeküstücülük şiiri hangi çizgiye taşımaktadır?Y.Bedri: Sürrealizm (gerçeküstücülük) yeni bir akım değil ki. Kilise tasvirlerinde başlayan süreç Bosh’la, Salvador Dali’yle plastiğini ve manifestosunu ortaya koymuştur. Şiirde; Aragon, Eluard, Breton gibi temsilciler sürrealist şiirin temsilcileridir. Türk şiirinde ise İkinci Yeni Şairleri, zaman zaman bu akımın müdavimleri olmuştur.Sürrealistler, sanatın gerçek dinamiklerinin bilinçaltında oluştuğunu savunur. Freud'un psikanaliz yönteminden çağrışımla bilincin plânlı bir istif olmadığını, rastlantının ürünü olduğunda ısrarını biliriz. Sürrealist şairler ritmin duraklara uğramadan sürmesi ve çok anlamlı zengin okuma sağlaması amacıyla noktalama işaretleri kullanılmamıştır.- Ü.Z.K Peki buradan günümüz şiirine gelirsek, şair enflasyonunun çok fazla olduğu bir dönemde her şair kendi içine kapalı bir hapishane gibi. Kendine ait bir dünyası var ve bizim o dünyaya girmemize pek müsaade etmiyor sanki. Günümüz şairi ve şiirinin anlam ve dil yönünden kapalılık sorunu yok mu sizce?-Y.Bedri. Her zaman şiir enflasyonundan söz edilir. Bunu söyleyenler ya pili bitmiş şairler, ya da şiirden anlamayanlardır. Nasıl kriterlerle ayrıştırıyorlar şiiri bilmiyorum.Her zamankinden daha bilinçle şiirin yaşandığı, üretildiği bir zamanda olduğumuza inanıyorum. Şiir bir üst dildir. Bunun altını çizmemiz gerekiyor. Kendi içinde kaotik olduğu kadar kadim bir dildir de aynı zamanda. Kaosu tanımlarken bireyin kendi çelişkilerini de görmezden gelmememiz gerekiyor. Yaşanmışlığının, yaşanması gereken dünyanın kayıp bilinci diretir durur. Bu dönüşümü ve girdabı bilinç rezervlerinde işler. Bir metin üretilirken karmaşık dünyanın içindeki birey tarafından üretiliyor. Üretilen metinde bu karmaşa ve getirdiği kapalılığın kaçınılmaz olması garipsenmemeli.Dolayısıyla şairin kendi üst dilini üretmesi demek, kendi özgün şiir bilincini oluşturması demek olacaktır. Elbette dilin çok uçuk ve anlaşılmaz olması anlamında süren bu arayış değil. Ü.Z.K: Şiir adı altında yapılan, özellikle kasete seslendirilen ürünler. Yanlış hatırlamıyorsam bu kasetlerden birisi 1 milyon civarında satmıştı. Bu durumu nasıl değerlendiriyorsunuz?- Y.Bedri: Popülist kültürler, sanat bilinci düşük sınıflar için üretilirken; aydın duruşu daha elit, daha belirleyici olmalıdır. Öncelikle şiirin kendi üst dilini tanımlayan bellek oluş(turul)malı. Bakın biz imza günlerine büyük şairleri getirdik, 50 kişi ancak geldi. Başka organizasyonlarda ünlü bir şairin 4 kitap imzaladığına tanık olduk. Fakat söz konusu şairler gelse salon tıklım tıklım dolardı. Bu yazınsallığın kriteri asla değildir. şiir; hiçbir zafiyeti, acemiliği içinde barındırmayacak kadar kendi olan bir sanattır. Dışlar kendine yakışmayanı. Bilinçli bir şiir okuru, bir metni okuduğunda o metnin ‘şiir’ olup olmadığının ayırtına varması hiçte zor olmaz. Şiir hile, hurda kaldırmaz. Şimdi size bir çok popüler şair sıralayabilirim, yarına kaç tanesi kalacak? İlk şiire başladığım yıllarda Ümit Yaşar Oğuzcan’ýın kitapları peynir ekmek gibi satıyordu. Bu gün kaç kişi hatırlıyor onu? Moda gibi sürekli değişir bu güruh. Şiir dediğimiz o (en) üst metni ancak, söz bilincine, söz disiplinine sahip olanlar anlar. Şiir elit bir uğraştır, Şiiri herkesin anlamasını beklemek, herkesin anlaması için şiir yazmak poetik bir problematiktir.. Şairin yarına ait olan bir üst dili kurma endişesi olmalı diye düşünüyorum. - Ü.Z.K: Şiirde yeni bir tarz oluşturmaktan söz ettiniz. Öyleyse halk şiiri veya divan şiiri kalıplarının yeri ne olmalı? Ölçü ve uyaklı şiirin yeri yok mudur günümüz şiirinde? -Y.Bedri: Bugün bir Sâdi’nin, Hâfız’ın, Şeyh Galib’in, Yunus Emre’nin, Rilke’nin, Eliot’ın, Yahya Kemal’in, şiirini aynen yazsak, hatta aynı tarzın çok daha ölçülüsünü yazsak, zengin bir coğrafya ve daha tekamülü olan bir dili kullanarak yapsak bile, biz sadece o şiiri tekrar etmiş, taklit etmiş oluruz. Bunun bir özgünlüğü olmayacağı gibi, şiire getireceği yenilikten söz edemeyiz. Aynı form içinde Karacaoğlan’dan daha güzel bir koşma yazsak o başarılı taklitten başka bir şey olmaz--------------------

Yürekten Akan Kan

2005-11-19T21:24:00.000+02:00

Ressamın özenle tablosuna yerleştirdiği figürler gibi aşkları da bulundukları yere bir tablo olarak yansımıştı . Ay gecede dolunay, mehtap doyumsuz bir güzellikte , bulutların pembeleşmiş yanaklarında heyecan ve birbirlerinin gözlerine aşıklar gibi bakan yıldızlar . Deniz sakin ve küçük dalgaların ezgisinde sessizliğin kutsadığı iki yürek Selçuk ve çisem Selçuk bitmesini hiç istemediği zaman dilimindeydi keşke bu anda kalsam hep diyordu ve gözleri çisem in gözlerindeydi bu ısrarcı bakışlardan rahatsızlık duyduğunu bildiği halde… Mutluluk son demdeydi ve konuşmak dahi istemiyordu bir süre daha sessizlik her ikisini birden misafir etti . Çisem tereddütler içindeydi sezgileri; bu an , ona mazi olacağını söylüyordu bu fısıltıdan uzaklaşmak ve aşkının verdiği hazzı iliklerine kadar hissetmek istiyordu ama kulağındaki fısıltı içini kemiriyordu. Birinde hüznün esir aldığı mutlu an / diğerinde sevinç ve mutluktan sarhoş olmuş duygular.. V e tabloya uzanan rüzgarın eli… İlk irkilme masada yanan mumdan …Mumdan bir is gecenin derinliğinde kehaneti eziyordu.. Birden bulutlar çisemin duygularını alkışlamak için telaşlanmışlardı ve ilk damla ellerine düşmüştü her şey o damlada …Selçuk :- sevgilim hep yanımda olmanı istiyorum bu ömür seninle nihayet bulmalı gel yağmur damlaları ile yarış yapalım Çisem :- tamam ..Şimdi sahilde geziyorlardı kum tanelerinin yağmurda iç çekişi , küçük deniz kabuklarının mat rengi ve kelimelere yüklenmekten çekinen iki sevgili sükutu bozan Selçuk olmuştu - Düşten değil de yüreğimden uzatsam ellerimi tutar mısın sevgili .( ve gecenin notaları gülücükler ) yakında bir romana başlayacağım çisem ve aşkımızın kitabını sana ithaf edeceğim seninle inan mutlu bir yuva kuracağız Çisem : - Biraz beni dinle hayalperest Selçuk :- Hiç de değil bunlar gerçek olacak canımın içi ..Çisem :- Selçuk eğer bir gün ayrılırsak ..Selçuk . - Sus ne olur öyle söyleme nasıl ayrılığı düşünebiliyorsun sen beni yaşayan bir ölü mü yapmak istiyorsun ayrılmayacağız canımın içi.. Çisem : - Eğer ayrılırsak gün ola ki bir araya gelemezsek ; inan aşktan hep nefret edeceğim çünkü ömrümde bir defa severim o aşk yıldızını ancak sevdiğime emanet ederim bil ki sonuç tatsız olursa şayet; geriye daim ağlayan ve kırgın bir yürek bırakmış olacaksın ve bunların cevabını ancak şiirlerimde bulacaksın …Selçuk : Çisemin gözlerine bakarak- daim seni seveceğim canımın içi hiçbir şeyi beni senden ayıramaz . lütfen buraya nokta koyalım.. ( kalemlerin kendiliğinden üç nokta yazışı bitmeyen sevdaları mı ? ah o noktalar ) üşüdün sen yağmurda hızlanmaya başladı dönelim Çisem : - Evet üşümeye başladım ( kelimeler de yıkanır mı yağmurda yıkayabilir misiniz ) Okul bitmiş ve çisem evine dönüyordu ama on beş gün sonra gelecekti yabancı dil kursu için garaja kadar onu Selçuk getirmişti Selçuk: Canım lütfen gittiğinde telefonunu hemen aç beni merak içinde bırakma ha ilk işin bilgisayarının başına geçmek olsun sana mesaj atmaya başlayacağım hemenÇisem : - Delisin sen …tamam merak etme gidince tel açarım .( ne zordu ayrılıklar ..bazı ayrılıklar şifrelidir kim şifrelemiş onları kodu bilen var mı çözelim şifreyi ) Onu karşılayama kardeşi Yaman gelmişti özlemle kucaklaşmışlardı(kardeş sevgisi ne güzel değil mi hemen omzunda o büyük destek )Çisem Selçuk tan gelen mesajları okuyordu bir yandan da gülüyordu her mesaj birbiirni aynısıydı seni seviyorum ve özledim cümlesiyle dolmuştu ortalık çisem geriye ben de cevabını vermişti . geceleri Selçuk telefon açıyor çisem nete gir diyordu ve kısada olsa görüşüyorlardı Yaman : - Hadi ama abla işgal ettin bilgisayarı Çisem : - Tamam ufaklık çıkıyorum kinci haftaya girdiklerinde içinde bir gariplik oluşmuştu Çisem in özlemişti sevgilisini bir film şeridi gibi Selçuk tan dinledikleri gözünün önünden geçiriyordu (hayat bir film karesi kadar basitse hüzün acı da o basitlik kadar can yakmalıydı niye bu yaradan hep kan akıyor )ve bir haftada dolmuştu zaman hızlı akmıştı Selçuk çok özledim canımın içi diyordu .( aşk sen yerinde neden duramıyorsun ) Çisem sürpriz yapıyordu Selçuk onun İngilizce kursunun olduğunu bilmiyordu ( gözler aynı gözleri bulacak mı )Evde Ceyda onu bekliyordu ev arkadaşı Ceyda nın iyiliği çoktu sadık bir dosttu Ceyda : - seni özledim yaaa,, hoş geldin nasıl geçti tatil ..Çisem : - hoş bulduk canım bende özlerim seni ..tatil çok güzel geçti annemin yemeklerini özlemişim valizi açsana annemin selamı var sana sevdiğin kurabiyelerden gönderdi Ceyda : - ya çok teşekkür ederim hemen açıyorum..baksana Selçuk biliyor mu geldiğini Çisem : - Hayır ona sürpriz yapacağımCeyda : - o zaman ben Furkan a tel açıp sorayım bu gece nereye takılıyormuş bizde oraya gideriz Çisem :- iyi fikir .. hemen ara .bende bir duş alayım ( dostluk , güvenin kalkanı huzur . Candan dostluklar ne güzel bir duygu değil mi ) Ceyda : - bu gece hayal cafedeler Furkan arabayı bana bırakmıştı hadi hazırlanmaya başlayalım Çisem :- bu güzel Selçuk şok olacak beni gördüğünde hızlı araba kullanıyordu çisem , yaşam onda hep hızlıydı hiç yorulmazdı ( kalp ne zaman yorulur bilen var mı )Cam kenarına oturmuşlardı Furkan da gelmişti beş on dk sonra da Selçuk gelecekti . Çisem in kapıya arkası dönüktü Ceyda . - Çisem arkaya bakÇisem başın arkaya çevirdi yavaşça ayağa kalktı o da ne ..Selçuk tuğçe şafakla kol kola içeriye girmişti ve yüzlerinde gülümsemeler boş masa arıyordu ki gözleri Furkan : - Selçuk buradayız ..ve Selçuk gözlerini çisemin gözlerinde buldu .o ne tuhaf andı ki öyle şimşekler çaktı beyinde , beden ve ruh yer değiştirdi birden , dünya kalemi eline aldı gözlere isyanı yazdı, topraktan çatlaklar yüreği daralt, önce renk kendini kaybetti , duygular şuurunu yitirdi; yok oluş mu , diriliş mi.. kimliklerin dili kurudu aşk kan kustu göz yaşı akamadı yürekten kan damladı ..damla damla kan ( o damlalar )Çisem - Yeni adreste her ikinize de mutluluklar arkadaşlar ( güneş ışığını yitirdi )
SON

ümitzeynep

*Aynaları Suçlasak

2005-11-12T18:02:00.001+02:00

Aynaları Suçlasak

Menfaatin hayalet yüzü
tılsımlı cilvelerin,
cılız iradelerin
kan kustuğu sabahlarda /
ahkam kesen kelimeler yansır bir boy aynasına

Görüntüye tezat şekiler
Ve aynı havanda ezilmeye çalışılan
samimiyet bağı..
Kabına sığamayan göçlerin heyacanı /
yüz mimiklerinde
Kırık desek aynaya
puslu desek
aynaları suçlasak...

Zamanda akan pişmanlıklar eldesiz bir toplam /
atsam / kırsam / yok saysam
uzasa görüntü - şıklar çoğalsa
aynalar çaldı umudu / dersin derler

Aksak bir yürüyüş suçladı aynaları /
kırık desek /
puslu desek aynalara ..
yürek susar yürek içer kanı..

Ümitzeynep Kayabaş

Günlüğümden

2005-10-23T00:13:00.000+03:00

Kitap soran müşterilerle özel ilgilenirim küçük bir kız çocuğu kitap bölümündeydi çalışanlara işaret ettim seviyesine göre kitapları göstermeleri için; kıza yaklaştı arkadaş ve yardımcı olmak istedi , kız ters cevap verince ilgilenmeyi bıraktı . Sabit bir yerde duruyordu gözleri kitaplardaydı ama mimiklerinde en küçük bir değişiklik yoktu dış dünyaya karşı tepkisi sınırlıydı , kendisinde dikkatimi çeken şey güvenen bir ses tonuydu birkaç defa bakışlarım o müşteride yoğunlaştı ama bizzat ilgilenmek istemedim zira ters birine benziyordu .. İyi günler dileyip çıkarken arkadaş neden alamdınız diye sordu
Kızın cevabı
- Çok pahalı satıyorsunuz size iyi günler
yorum yapacak zaman yoktu çünkü başka müşteriler de vardı .O gittikten sonra raflara tekrar göz attım her seviyeden kişinin rahatlıkla alabileceği kitaplar vardı .

Aradan bir iki gün geçmişti yine aynı kız içerdeydi bu sefer kalemlere bakıyordu bir müddet sonra yine almadan çıkarken yanına yaklaşarak
Küçük hanım beğendiğinizi bulamadınız sanırım dedim
Verdiği cevap
- Çok pahalı satıyorsunuz . size iyi günler
tabi ben yine doğal olarak rafa göz attım fiyatlara baktım çok düşük fiyatlardan başlıyordu kalemler , sadece tebessüm ettim .
Soğuk yağışlı ve durgun bir gündü benim de nedensiz bir şekilde canım sıkkındı bu gibi durumlarda soğukkanlı olurum. Elime arkadaşın övgüyle bahsettiği kitabı aldım ve
“Zahiri” okuyordum . İçeri yine o kız girdi bu sefer flütlere bakıyordu arkadaştan pembe rengi istedi ve bütün flütlerin rengine baktırdı ama yoktu ki pembe renk.Arkadaş flüt ararken kız hiç konuşmuyordu dimdik duruyordu yine yüzünde hiçbir değişiklik yoktu onu incelemeye koyuldum üzerinde eski bir hırka vardı rengi soluk ….Kızımız en nihayetinde konuştu barbi flütler ne kadar.. verilen rakam ona pahalı geldi biliyorum ama yine tepkisizdi en küçük bir değişlik yoktu yüzünde yanına yaklaştım
- Arkadaşlarının çoğunda barbi flütler, barbi etiketler, kalemler var değil mi dedim cevap yoktu maalesef ve sende barbi etiketinde almak istiyorsun ama paran yeterli değil , dinliyordu fakat cevap vermiyordu ..gözlerinin içine bakarak derslerin nasıl dedim aynı ses tonuyla
güzel ..dedi . peşinden adın ne diye sordum tek cevap
- Filiz ..
Bak filiz, elde edemediğimiz bir şeyler bizi kamçılamalı ki daha çok çalışalım o çok istediğimiz şeylere kavuşmak için içimizdeki özlem , azim olarak bize dönmeli.. o enerjiyle yaşamın bu eksi yönünde pes etmemiş olacağız ve her şeye rağmen mutlu olmasını becereceğiz. Nasıl mı? sen , öğrencisin derslerine çok iyi çalışarak ..Hedefine bir gün ulaştığında olgunlaşmış bir ruhla hayata yeni bir simayla merhaba diyeceksin
ve güç şartlarda başarmanın hazzını duyumsamak tarifsiz bir duygudur …( bu cümleleri ben kuruyordum ama hayat bana onun sunduğunu sunmamıştı ki ben yok nedir bilmeden büyümüştüm her şeyim fazlasıyla olmuştu . Acaba onu anlayabiliyor muydum evet anlıyordum ya da anladığımı sanıyordum …
Yeliz baban ne iş yapıyor
Yeliz :
- babam çalışmıyor
annen çalışıyor mu
Yeliz :
- Hayır annem çalışmıyor nasıl çalışsın ki o hasta ..
nasıl geçiniyorsunuz diye sordum
Yeliz
- annem elişi yapıyor …
içim bir tuhaf oldu ama halimi ona belli etmek istemedim çünkü o acınmak duygusunu görmek istemiyordu kısa bir sessizlik oldu

Yeliz
- Abla teşekkür ederim bir çok fikrim değişti sayenizde bundan sonra bende olmayan , olamayan şeyler için üzülmeyeceğim başarmak, daha iyisini başarmak için çalışacağım
o kırmızı flütü alabilir miyim
tabi dedim yüzünde küçük bir tebessüm oluştu ..yine uğra Yeliz dedim ..

tabi uğrayacağım iyi günler size

Bazen yersiz tavırlarla karşılaşırız mesela ilk tanıştığımız bir kişiye kimsiniz diye sorsak (eğer isimin başında bir unvan taşıyorsa ) hemen agrasif bir yapı sergilerler , tanınmış simasını her yerde karşılarına çıkmasını isterler üstelik farklı bir karşılama töreni (yani onlara varlıklarını hissettirme ) görmeyi isterler ki bunu bulamayınca hırçınlaşmakta geç kalmazlar .Şimdi çok daha iyi anlıyorum bu tarz karakterin altında ne yattığını ..Onlarda hayata karşı bir kin var, güzel geçmeyen çocukluk dönemlerini , bastırılmış güdülerin hesabını sorma var …O dönemlerde insanlar tarafından dikkate alınmadıklardı için bu tetikleyici unsurlar onlardan hoş görü ve anlayış gibi yüce duyguları silmiş bu belli …Bir arkadaşım anlatmıştı yaşlı bir komşuna yardım etmek için hastaneye onun yerine kendi gider yaşlı teyzenin ilaçları bitmiştir ve karneye ilaç yazılacaktır Arkadaşın ifadesini, duygularını aynen aktarıyorum
( yüzü asık bir bayan doktor odada oturuyor ve dışarıda uzunca bir kuyruk sanırsınız ki hastaları dövecek o denli katı bir yüzü var üstelik yaşı da çok küçük …ilk sıralarda olduğum için içeri girdim ve ilaç yazdıracağımı söyledim bir ses çıkmadı sanırım duymadı dedim tekrar ilaç yazdıracaktım dedim yine ses yok …üçüncüyü yazmıyor musunuz dedim “ cık “ dedi …O kadar şaşırdım ki kaç yıl okumuş eğitim görmüş bir kişi hayır cevabının yerine cık diyor …Bu tavrının karşısında ona yaklaştım elimdeki sevki gözünün önünde parçalara ayırdım baktım köşede soba var sobanı kapağın açtım ,bununla artık soba yakarsanız dedim ve dışarı çıktım …yaşlı teyzenin ilaçlarını ben aldım ..insan hayır şu sebepten dolayı yazamıyoruz der sanırım cık kolay ve ona yakışır bir cevaptı )

Evet tabana indiğimizde kim bilir o kişide ne bulacağız…Olumsuzlukları yüklemek basit bir iştir bu kişinin kendinden kaçışıdır ..Önceden üzülürdüm bu tarz olaylar karşısında şimdi sadece bu karakterlerin sahibine acıyorum …

Geçmiş bir bedel mi olmalı ömürde ? cevap var mı ? …
Ümitzeynep

Adımlarım Emrimde / Gizem mi

2005-10-11T00:35:00.000+03:00

İçerisi kalabalıktı ve sıramızı bekliyorduk masada ikinci bir dünyaya kendini kaptırmış biri oturuyordu elindeki kağıttan bir şeyler mırıldanıyordu ta ki biri ona seslenene kadar …
- Oğlum sıkıştık biraz yardım et ..Bak küçük hanımlar bekliyor
Selçuk :
- Tamam baba
Selçuk kızlara yaklaştı ve çisemin gözlerinin içine bakarak
- buyurun küçük hanım size yardımcı olayım
- dedi
Elimdeki reçeteyi ona uzattm
Selçuk :
- Bir dk lütfen hazırlıyorum ..Metin ağrı kesiciyi bulamıyorum yardım eder misiniz
Metin :
- Sağ köşede ...istersen ver reçeteyi ben devam edeyim ..
Selçuk :
- Bu daha iyi olur ..
Sanki masadaki kağıtlar kaçıyordu hemen dosyayı eline aldı ama okuyamadı gözleri çisem deydi ..İçinden kendine gel oğlum dedi ama olmuyordu söz dinlemiyordu gözleri ..Hazırlanmış bir tesadüf için kasaya geçti ve beklemeye başladı ilaçları hazır olan Çisem le arkadaşı parayı kasaya uzattılar Selçuk o kadar dalgındı ki parayı dahi alamıyordu imdada Bekir yetişti ..
ve elindeki dosyadan bir bölümü Selçuk sesli okumaya başladı son bölümünde Çiseme eğilip
- fısıltıyla “ düşten uzansam ellerine elimi tutar mısın sevgili “
Çisem hayır demişti ve hızla oradan uzaklaşmıştı ve o günden sonra Selçuk aşırı ısrarcı olmuştu ve bu ısrar onları bir araya getirmişti ..Sevginin doğumu böyle olmuştu .

Sevgi ,
sende ilk etki neden çok önemli
Sevgi ,
Gözler mi senin sıcak hanenin ismi , orada kaç kişi barınır ? mevsimin kış olunca gözler seni hangi surette gösterir .
Sevgi ,
sen hiç kendi kendini tanımladın mı ?
Bana cevap veresene …

Gecenin renginde ıslak kirpikleri yer değiştiriyor ve uyandığında hatırlayamadığı bir rüyayla garip hislerin içinde ve şimdi sınıftaydı çisem …Gamze öğretmen başıyla işaret etmişti ve çisem önce tok bir ses tonuyla girmişti şiire.. Nefessiz sınıf onu dinliyordu ki dinlememek mümkün müydü ses tonu harikaydı bir başka masal dünyasına uzanıyordu insan..Ruh cezbi bu olsa gerek !
şiir bitince izhara geçmişti ; Dünya Edebiyatının hazinesinde bulunan en kıymetli mücevherlerden de biri olan "Su Kasidesi" ne yazık ki ihtiva ettiği bütün güzellikleri insanlığın gözünün önüne serecek bir şekilde şerh edilememiş ve hattâ bütün özelliklerini kapsayacak bir şekilde anlaşılamamıştır. Fuzulî duyguya, düşünceye ve anlama verdiği önem kadar şekle, lâfza, estetik hususiyetlere ve edebî sanatlara da önem vermiş ve şiirinde her ikisini de birlikte ve aynı başarı ile sergileme başarısını göstermiştir. Bu bakımdan onun şiirlerini bu hususiyetleri göz önünde bulundurarak okumak, anlamak ve şerh etmek gerekmektedir. Fuzulî’nin şiirinde tevriye, iham, cinas, söz ve anlam oyunları ve telmih büyük ağırlık taşır. Fuzulî’nin mısraları ve beyitleri bütün bu hususiyetler göz önünde bulundurularak anlaşılmaya çalışılmalıdır. Böyle bir çaba bize hem bu eserlerin zengin duygu, düşünce ve estetik hususiyetlerini tanıtacak, hem de bugün artık unutulmuş, arkası kesilmiş bir zenginliğin pırıltılarının da kapılarını açacaktır.
Su Kasidesi’nin 8. beytinin ikinci mısraı şimdiye kadar hep “Susuzam bir kez bu sahrada benimçün ara su” şeklinde okunmuş ve Fuzulî’nin burada kurduğu esprili tuzağa düşülmüştür. Bilindiği gibi "kez" sözcüğü eski harflerle hem "kez", hem de "gez" şeklinde okunabilmektedir. Halbuki beytin ve mısraın içindeki diğer kelimelerle birlikte düşünüldüğünde bu sözcüğün "gez" şeklinde okunması gerekmektedir. Çünkü Fuzulî burada "ok" denilen ve ağaç dallarından yapılmış bir âlet yardımı ile su ve hazine arama âdetine telmihte bulunmaktadır. Kelimenin "kez" şeklinde okunması hem anlamı daraltmakta, hem de beytin arkasındaki bu renkli tasvir silinip gitmektedir ..
Klâsik edebiyatımızın mahsullerine daha dikkatli ve kendi içerisinde tutarlı bir bakış açısı ile yaklaştığımız taktirde bu muhteşem güzelliklerin tadına daha çok varacak ve ruhumuzun susuzluğunu bu aşk ve güzellik pınarının suyu ile kandırma imkânını bulacağız.
Müyesser ola ana şâh-râh-ı aşkındaDevâm-ı hüsn-i kabûl ü sebât-i resm-i vefâbeyti ile sona eren bir tevhid ve biri sonradan "Su Kasidesi" olarak meşhur olan dört na’t bulunmaktadır."Su Kasidesi" gerek vezni, gerek âhenkli söylenişi, gerek büyük bir iman adamının Hz. Muhammed’e olan aşkını inanılmaz güzellikte aksettiren samimî duyguları ve gerekse lâfız ve mânâ bağlamında ulaştığı estetik başarı bakımından edebiyat tarihimizin en başarılı eserlerinden birisidir…
Dinlediğiniz için hepinize teşekür ederim ..Kaynak; Yağmur dergisi..
Evet arkadaşlar dedi Tan böylece öğrencilik hayatımızın son dersini Çisem den dinledik .
Şafak
-harikaydın çisem , öğle yemeğini hak ettin bendensin
Çisem
- kes sesini lütfen …
ve kahkahalar başladı ya daha durmaz .Ben hiç sevemedim bu boş kahkaha tufanlarını bunun ardındaki mutlululuk bana hep yavan geldi , yabancı kaldım bu şımarık tavırlara oysaki bana hep şımarıksın derler kimseyi takmaz olduğum için mi söylenir bu , değeri gerektiğinde verdiğim için mi yoksa… Arka sıralardan

biri
- oğlum uğraşmayın şu kızla dört yıldır uğraştınız da kız cevap verdi mi size ….ya gururlu olun biraz
Tan :
-evet evet biraz ağır takılalım J
Gamze öğretmen :
-Arkadaşlar susun ! Çisem dersi güzel hazırlamışsın ben umut ediyorum ki sen bu sahada başarılı olacaksın
Çisem :
alçak bir ses tonuyla
-sağol hocam dedi..

Birbirine veda eden gözler kimi özlem pençesinde, kimisi de kendi havasında , bellik canı acıyanlar vardı gözler yaştı , gözler nemliydi ve bakışlar kaçırılıyordu .. Bazen kıyasıya espriler bazen beraber iç çekişler ve işte koca dört yıl geride kalmıştı….
Bir bulut kadar hafif misin hayat sen?
Damlalar barındırırsın içinde hep üşüyünce mi yağmurlar senden kaçar seni terk eder ..

Ardı ardına eklenen yıllar içinde neleri yama yapmamıştık ki ruhumuzdan akan kanlar olmuştu gecenin rengine karışan… Uzatılan eli kavrayan dost bileği düğüm olmuştu boğazlarda/
ya madem yıkacaktın ..
madem kıracaktın …
dökecektin …
neden dost dedin bana ..

Menfaat sana ne kazandırdı .. Bir yürekten çaldığın ve de senin haberdar olamadığın çok şey var aslında .. Gözlerin boşlukta , gözlerin manasız, gözlerin menfaatte ..Yolun açık olsun kervanın bir daha uğrayamayacak bana, içimi yakamayacak o sahte nefesin.. Uzak dur benden uzak dur bizden .
Saate bakıyorum ne çok hızlı akıyor zaman …Sana yetişemiyorum saat ..zaman yarışı yoruyor beni ..
yemekte Selçuk la olacağız ah Selçuk ya kaybım olacaksın ya kazancım görebildiğimi, sezinlediğimi silmek isterdim değiştirmek isterdim .. sezgi miydi bunun adı yoksa Selçuk ta gözlemlediğim şeyler mi beni ürkütmüştü ..
Ah sevda! sen ne biçimsin ? biliyorum sana hep böyle söylerler farklı bir şey duymadın ki aldırış etmediğinin farkındayım..
sevda senin kabına sığmaz halin aşk mı ?
Aşk , sen ihanetin beşiğini mi sallarsın ?

Neden ben, bu öyküde bu kadar detaya girdim özet geçebilirdim .. Gizem olurdu o zaman anahtarı herkes tutmak isterdi neden değerlisin sen gizem ? sessizlik mi seni kıymetli kılan ..Gizem , ben sana pek aldırış edemiyorum değil mi

Adımlarım Emrimde 3

2005-08-15T12:40:00.000+03:00

Kalbim hızla çarpıyordu , olabildiğimce hızlı yürümeye çalışıyordum ama nafile Selçuk koşarak bana yetişmişti .
Çisem , lütfen dinle diyordu . Herkes bize bakacaktı durmasaydım gayet soğuk bir ses tonuyla efendim dedim
Selçuk :
Çisem tamam benimle konuşmuyorsun bu ayrı bir konu , yolu değiştirip bir genç kızın ara sokaklardan akşam üstü yürümesi tehlikeli . Ortalık serseri dolu , başına tatsız bir şey gelebilir.
Çisem:
Benden uzak dur lütfen ! nutuk dinleyecek halde değilim .Karşında çocuk yok , başımın çaresine bakabilecek biriyim
Selçuk sessiz bir şekilde - evet çocuk yok ama koca bir bebek var hem de inat bir bebek .. Tamam Çisem ben senin çıkış saatinde iş yerinde olmayacağım lütfen inadı bırak
Çisem :
Bana karışma ya ! git lütfen . Bıktım senin baskıcı huyundan . Rahat bırak beni .
Selçuk
Anlamıyorsun değil mi senin için endişelendiğimi? seni çok seviyorum üzerine titriyorum ve sana zarar gelmesini istemiyorum Şimdi tercih hakkın kullan eğer bir daha ara sokaklardan eve gidersen okula ben geleceğim seni almaya , yanında yürümezsem bile arkandan seni takip edeceğim ..lütfen canım beni anla! seni seviyorum .
çisem
Ya ne biçim insansın sen ! yaklaşma bana uzak dur 1 böyle baskıcı olduğun müddetçe seninle konuşmayacağım . Senin yüzünden arkadaşlarla eğlenmeye gidemiyorum çocuklara Çisemi almayın sakın diye tembih ediyormuşsun ......... yeter ya !
Selçuk :
- Çisem, canım bir yere oturup konuşalım bu böyle olmayacak beni ne kadar yanlış anlamışsın sen . Hadi canım evet de akşam yemeğini beraber yiyelim . Son bir şans istiyorum senden ..
Çisem, derin bir nefes aldıktan sonra
- Selçuk sonra konuşuz .. Edebiyatçı ödev verdi yıl sonu olmasına rağmen “ su kasidesi “ istedi benden hazırlamam gerek iyi akşamlar
Selçuk
- Tamam canım bu olumlu tavır bana yeter bu gece .. iyi akşamlanır canımın içi .. seni seviyorum bebeğim ..
Tabi Selçuk eve kadar çisemi takip etmişti yoksa içi rahat etmeyecekti Niye böyleyim Allah ım . Elimde değil onu her an göz hapsinde tutmak istiyorum .iş yerine doğru ilerliyordu ki telefonu çaldı müzik sesinden anlamıştı annesi çağrı bıraktığını
Ya koca adam oldum annem dk başı arıyor .. Tamam melike sultan yemekte evdeyim ..öptümm. .İş yerine doğru hızlı adımlarla yürümeye başlamıştı ..
Eve gelir gelmez odasına çekilen Çisem uzun uzun düşünmeye başlamıştı . Selçuk sevilmeyecek biri değildi , hayat doluydu ve onun yanında insan kendini huzurlu hissediyordu . Bunun yanında eksisi de vardı ne gibi mi .Selçuk liderliğe alışmış bir kişiydi hep göz önünde olmuştu bu da ona başkalarına yönetme gücünü vermiş olmalı ki bütün kararlar Selçuk tan çıkacak o kişiye en küçük bile hak tanımayacaktı ... Başka başka ! yok öyle ..
Ne yapacağımı şaşırdım benim gibi biri onunla nasıl yapacak .O günü hiç unutamıyorum. Selin hasta olmuştu ve ilacını almak için köşedeki eczaneye gitmiştik ( keşke gitmese miydik ) ...?

Adımlarım Emrimde 2

2005-08-10T22:55:00.000+03:00

Kaçışlarımın listesini yapıyorum hafızamda ; bu uzun bir liste başlangıcı ve bitişi birbirine zıt ..virajlara giriyorum , mesafeler daralıyor, çizgi zikzaklara yönleniyor ve durakta bekleyen yaşam nefesi …Hayat ve kaçışlar ..N(ereye kadar ) kaçış ? Kovaladığım ne ? Ya yakalayamadığım ne? Bu kimliğin etiketi M(utsuzluk mu ) gurur duymalıyım bu uzun listeden .Sevdiğim insan Selçuk da bu listeye dahil olanlardan şimdi ..Adımlarıma emretme cesaretini nerden alıyorum ne çok güçlüyüm. Ben sevdiğim insanı, bir anda terk edebiliyorum hiç düşünmeden .Onun ne halde olduğu umursamıyorum bile .. Bundan bir ay önce Tuğçe Şafak Selim den ayrılmıştı. İntihar girişimi , verdiğimiz teselliler , sabahlara kadar sohbetlerimiz . Deli bu kızlar ya aşk adını verdikleri geçici duyguyla kendilerini ve yakınlarını perişan ediyorlar hiçte düşünmüyorlar neticeyi o iksir bedene ve ruha hükmediyor ; körün labirentlerde çıkış araması ve bataklıkta çırpınış .Bir müddet sonra yeni sürprizlere şahit oluyoruz beklenmedik …Gözlerime inanamıyorum bazen Bir ay boyunca Tuğçe ye yardımcı olmuştuk onu mutlu etmek için kızlar elinden geleni yapmıştı ve hain selim e öfke kusmuştuk .Kızı ne hale getirdi diye ..O hayat dolu , neşeli kişi yok olmuştu yerine yaşayan bir ölü gelmişti .Ya bu sevgi insanı nerden nereye getiriyordu böyle diyorduk ki okulun veda gecesi umulmadık bir sahne ile karışlılaştık aşktan deliye dönen Tuğçe hanım Doğukan la dans ediyor ve birbirlerine sevgi sözcükleri fısıldıyorlardı , ne çabuk unutmuştu Selim i Aşkın zavallı rengi ! Hayat bu kadar basit işte .Aşkın kalıbı , ölçüsü , zamanı , mekanı yoktur . Gönül her an her dk yeni bir başlangıçla dansa hazırdır ve melodi anda yaşananlar .. Bugün bu kapıyı zorlayan kelimeler yarın bir başka bestenin peşinde . Her yön bir başka akışa açılıyor ve noktayla sonlanan aşklar her yeni günün ilk ışıklarında yıkanarak tazeleniyor ve işte Tuğçe nin aşkı ki görevi eline alınca bakalım karşısına kim çıkacak. Yaz tatilinde Doğukan Ah aşk hep virgüllerdesin …Arkamdan birinin seslendiğini duyamayacak kadar dalgındım dönüp baktım Selçuk , dur işareti yapıyordu tabi ki durmadım .( devam edecek )

Adımlarım Emrimde

2005-07-28T20:26:00.000+03:00

O cadde üzerinden geçmeyecektim yolumu değiştirdim ara sokaklardan birini kullandım .Adımlarım evet istediğim istikametteydi ve cansız bir bedeni taşırlarken acaba ne düşünüyorlardı , zoraki adımlardı bunlar .İki gün önce mutlu iki gün sonra mutsuz bir yürek okul bahçesinden içeri giriyordu . Bir iki günaydın sözünden sonra sınıfa girdim Gamze öğretmen divan şiirini inceliyordu .
Bazen tedirginlik vurur yüzüme / uçacak sanırım elimden sevgi
Rüzgara göğsümü siper eder / yüreğimi iyice düğümler / ve düşten uzanırım ellerine / tutar mısın sevgili /
Selçuk la bu dizelerin ardından tanışmıştım . “ Tutamam “” cevabını verip oradan kaçmıştım onu ilaç kokularının içinde bırakmıştım , başımı çevirdiğimde ardımdan bakışı ilk gün günkü gibi aklımda …

Çisem , Çisem
- Kızım bu üçüncü seslenişim Çisem ,
- Efendim hocam
Sınıf ooooooo bu ne dalgınlık .Hocam galiba arkadaş uyanamadı . Alo Çisem ( günaydın )
- Vedat oğlum getir şu ( hababam düdüğünü ) ve yükselen kahkahalar !
çisem
- çok komik Tan
Tan
- Kızma ya herkes gibi bende şaka yapıyorum . Ama anlamaz ki , sana ilaç kokuları lazım .
yüksek bir sesle çisem
Tann yeter ! diye bağırdı

- Arkadaşlar sessizlik ! ( sınıfa malzeme çıkmıştı ve Çisem gibi birinden ) Sessizlik ! diyorum.. ki Gamze hocanın bu ses tonunu ardından başlar öne eğilmişti .
Çisem ayağa kalk
- Buyur hocam
- Biliyorum bugün dalgınsın ama hiçbir şey senin dersine mani olmamalı
- Sağ ol hocam
- Şimdi bana gelecek derse “ su kasidesini hazırlayacaksın “
Çisem Gamze hocanın gözlerine bakarak - peki dedi
Tan durur mu .Hocam bu ceza çok hoş ve yine sınıfın yükselen kahkahaları…
Ve Çisem in içinden geçenler
(Böyle durumlarda ; bağırmak isterisiniz son ses hem de yeter ! diye ama bunu yapamazsınız , geriye kalan boğazda bir düğümdür , niçin yükleniyor ki insanlar bu denli birbirine neden duyguları kimse anlamıyor hayatta tek bildikleri şey dalga geçmek , aşağılamak ve kişileri küçük duruma düşürmek bu pencere açılımı onlara nasıl bir haz veriyor ki bunu anlamış değilim ve doymayan aç ruhları daha da yükleniyor o bozuk suratlarda yelpazelenen kahkahaları susmuyor
.Hiç biri umurumda değil zamanı gelince bir cevap bende veririm )

sûya versin bbir gül KASÎDE DER NA'T-I HAZRET-İ NEBEVÎ (Su Kasidesi)
Saçma ey göz eşkden gönlümdeki odlara su
Kim bu denlü dutuşan odlara kılmaz çâre su
(Ey göz! Gönlümdeki (içimdeki) ateşlere göz yaşımdan su saçma ki, bu kadar (çok) tutuşan ateşlere su fayda vermez.)
Âb-gûndur günbed-i devvâr rengi bilmezem diye yükselen dizelerle ders son bulmuştu , Özlem kolyesi çoktan boyuna yerleşmişti yine adımlarım benim emrimde
( devam edecek )
ümitzeynep

Şiir

2005-07-09T22:09:00.000+03:00

Toplandı aşkın şûrası
Ecdadın gümüş kaplı kılıcı çekildi
yedi ayrı efsaneden, yedi ejder yere devrildi
yedi ayrı dağ geçildi..
Birbirlerine kavuşamayan yedi aşığın başını beklediği
kır çiçeğinin boynundaki sır arması
sularını inatla kızıla boyayan Nil'e
kurban adandı... adandı da
öyle gebe kalındı Ayça kıza

Yol uzundu; güneşin kirpikleri
açılıp açılıp kapandıkça
hararet hem bedeni hem ruhu sardıkça
destanların suları içildi...
Heybelerde serapların ağırlığı
ayazlarda ısınan nasırlarla cilveleştikçe
satır başlarına kafa tutan irinler ki
kanla yara... Aynı toprakta..

Gündüzle gece birbirinin yüzünü okşadı...
İkide bir Deli Dumrul köprü başlarını kesti
istemem ben akçeyi
aşka ihanet adlı hikayeyi, anlatın, anlatın deyip durdu...
Kayalıklarda Akçakoca başıyla işaret verirken
her kervan bu gece
Deli Dumrul a ihanetleri anlatmadan geçemedi..

Hira dağında zikir sofrası açıldı
ak sakallar nur yağmurunda yıkandı
Yıkandıkça pak bir yazgı işlendi Ayça kızın alın semasına

Ardından;
zaman sancıların ipiyle kendini astığında
Peygamber sabrıyla dil ısırılırken
şahlanan acılara koca bir feryat gerekirken
hiç kımıldamayan dile hayran kaldı bezm-i alem

Sevdan ve gururun ikiz bir doğumda, göbek adın
Hintl i gelinlerin eli değmiş narin alnına
oynadıkları çayda çıra.. ve o kara
nazara kör çalmakmış Ayçam..

Meleklerin ak kanadı ilk kundağındı senin
Ayçam,
her kalbin biricik kristal vazosu
Göz yaşlarını besteleyeceğiz büyüdüğünde
Azametini sırtlayacak kınına geri soktuğumuz hasetler
kaldır başını Ayça
Ay senin adında
nankör sevdalar parlıyor yalnızlık adasında

Güve otlamış hatıraları açma be Ayçam
Zehirle harç olmuş kelimeler sandığına
Kalk, sende bir kilit vur... vur da
Işık cümbüşünde ağma bakışlara tutunan yürekler
dikenleriyle seninde canını yakmasın ay gözlüm..

Ayça
gülücüğünde şımaran çaresizlik
her gece gölgen Nilay ın damarlarından akan
taze kanda buluşurken
Aşkar ın elinde titreyen beyaz incilerde
dirilir karanlıklar
ve
ertelenen aşklar donuklaşırken iki göz bebeğinde
susuşlar örülür çaresizlikte..

Yokuşa sürdüğüm şiirimde mimlenir gurur, sevda
Kaldır başını Ayça
bak, ay senin adında...

Aşkar: Ayça nın haberdar olamadığı sevgili
Not: Ayça: Ayın ilk günlerinde aldığı yay biçimi, hilâl.

Kaynak: http://www.dergibi.com/siir/ayrinti.asp?id=113

Ümit Zeynep Kayabaş

Sır Ve Kum

Parmağında Güz

Sahibinin Koruduğu İsim(ler)

(...)

*Eskiyen Eşyalar

*Ağu*

*Nasıl Aşksa*

İsyanda dilini ısıran...

*Fırtınada*

*Merdiven de Nankör*

*Kim /sin*

*Can Muhammed*

Boşluk...

Kayıp...

Neden

*Ay'dan Kız*

Değil mi

Perde Arkası

Yazı ve Şiirlerimi İzinsiz sitelere gönderen...

Unutulmyacak zaman

*Çıkmazlar*

Zin /danın Nazı

*Baharın Kadınına*

Baharın Kadınınna

*Yık-ım*

*Dost*

Masal bitti mi

Günlüğümden

Hiç- kim- se

*Günlüğümden*

*Günlüğümden2*

*Günlüğümden*

*Su ve Aşk*

Aşk'ı, Aşk'a Sordum

*Mutlu muyuz*

*Aşk- Suret*

AİLE İÇİ SORUNLARA BAKIŞ

*Med Cezr*2

*Med Cezr*

Şairimiz Yaşar Bedri ile İmgeyi konuştuk..

***Yürekten Akan Kan ***

***Aynaları Suçlasak **

*Günlüğümden *

*Adımlarım Emrimde * / Gizem mi

*Adımlarım Emrimde * 3

*Adımlarım Emrimde *2

*Adımlarım Emrimde *

Şiir

Ağu

Nasıl Aşksa

Fırtınada

Merdiven de Nankör

Kim /sin

Can Muhammed

Ay'dan Kız

Çıkmazlar

Baharın Kadınına

Yık-ım

Dost

Günlüğümden

Günlüğümden2

Günlüğümden

Su ve Aşk

Mutlu muyuz

Aşk- Suret

Med Cezr2

Med Cezr

Yürekten Akan Kan

*Aynaları Suçlasak

Günlüğümden

Adımlarım Emrimde / Gizem mi

Adımlarım Emrimde 3

Adımlarım Emrimde 2

Adımlarım Emrimde